Terug naar de dagboeken

Uithuisplaatsing is altijd moeilijk als het je overkomt... (2)

Toegevoegd op : 16 juli 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Er werd geklopt op het raam. Ik zag twee paar uitbundige, vrolijke oogjes door het raam kijken vol verwachting. Oh mijn god, dacht ik nog...zal dat goed gaan? De kinderen kwamen binnen....

Mijn dochter Juul stapte op onze nieuwe pleegdochter Melissa af en die was natuurlijk super schuw. Kon geen woord uit haar mond krijgen en daarom besloot ik dan dus maar even voor haar te praten. Ik stelde Melissa voor, vertelde wie nu wie was en legde Melissa uit waarom ze zoveel aan haar vroegen. En ik vertelde mijn eigen kinderen dat Melissa zo verdrietig was en dat ze haar even rustig moesten laten zitten.

Natuurlijk is dat moeilijk voor alle kinderen. Maar het gekke was dat juist toen ik naar de keuken liep en ik vervolgens terug kwam mijn dochter al een arm om Melissa heen had geslagen en mij een knipoog gaf. En Melissa? Die was verdrietig maar die liet het zich welgevallen. Pleegzoon Jayden was enorm druk dus die moest echt even beteugeld worden. En zoon Boaz… die bekeek alles even vanaf een afstandje, zoals hij altijd de eerste periode doet. Als snel kwamen de kinderen met speelgoed aanzetten en praatte ook Melissa tegen hen. Niet veel en vooral luisteren en toekijken en aftasten. Wie zijn zij? Kan ik ze vertrouwen? Voelt dit goed?

De volgende ochtend werd ik gewekt door mijn dochter: “Mam, mag ik haar wakker maken?” Leek me nog even niet handig, maar we hebben het samen opgepakt en dat ging wonderwel relaxed. Juul en Melissa hadden een enorme klik leek het wel. En Juul nam haar onder haar hoede. Samen hand in hand naar school, Juul keek naar me en ze knipoogde…wat een bijzonder gezicht. Melissa hebben we een dagje adempauze gegeven en ze zou de volgende dag, ongeveer een week, door haar juf opgehaald worden. Na schooltijd speelden Melissa en Juul urenlang op Juuls zolderkamertje. Ze hadden heel veel plezier en waren duidelijk na de eerste dag al erg gesteld op elkaar. Boaz vond het wel een leuk meisje maar dat ging een beetje langs elkaar heen. En Jayden riep de tweede ochtend al heel schattig: Melitta? Het grappige was dat dit meisje rood haar had (net als Anne). Jayden zou qua uiterlijke kenmerken mijn zoon kunnen zijn en Melissa zou zo voor mijn man zijn dochter door kunnen gaan. Op een gegeven moment zaten ze gezellig samen aan tafel met zijn viertjes en toen hebben we geconstateerd dat ze eigenlijk zo gezellig mee ging in ons gezinnetje. Het ging ondanks de heftige start verder eigenlijk heel natuurlijk.

Nu denkt u misschien: was er geen verdriet? Ja toch wel! In de avonduren was er elke avond contact met de rest van de familie (moeder, broer en zus!!! achteraf hoorde ik van de pleegzorginstantie dat dit door omstandigheden zo gelopen is en dat dat bizar veel is, zelfs voor crisisopvang!). En de eerste twee dagen was dat echt even heel verdrietig. Maar dat werd rustiger en de laatste dagen werd ze steeds korter tijdens de telefoontjes (madammeke was snel afgeleid). Tja, is dat een goed of slecht teken? Dat moesten we toch nog even aankijken….maar opvallend was dat wel.


Terug naar de dagboeken