Terug naar de dagboeken

Uithuisplaatsing is altijd moeilijk als het je overkomt... (1)

Toegevoegd op : 9 juli 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Nadat het de kinderslaapkamers opnieuw waren verdeeld en er nu dus ruimte was voor crisisopvang, zaten we op het wachtbankje. Dat heeft ongeveer een maand geduurd en toen was het zover: het eerste telefoontje. De komst van pleegzoon Jayden verliep destijds heel relaxed omdat hij nog zo klein was en ook al merken ze als baby "in de energie" natuurlijk iets, toch was het makkelijk. Ik had geen idee wat er mij boven het hoofd hing toen het eerste crisisbelletje kwam....

Of wij een plekje hadden voor ongeveer een week voor een meisje van 4? Dit meisje, Melissa, was door moeder alleen met haar zusje van ongeveer 9 en broer van 17 (die zelf onder toezicht stond??) achtergelaten omdat moeder werk ging zoeken in het buitenland. Voogd was hier achter gekomen en heeft moeder de keuze gelaten: of NU komen, of voorlopige uithuisplaatsing omdat het geen veilige situatie was. Moeder koos voor het laatste. Resultaat: een broer die in de war was, twee zusjes die elk in een ander pleeggezin terecht kwamen. Weliswaar was dat voor een weekje, maar dit was voor deze meisjes reden tot totale paniek en ontreddering.

Oudste zus zou haar kleine zusje samen met voogd bij ons brengen. Je denkt dat je je kan voorbereiden op wat komen gaat maar uiteindelijk overviel me een diep triest gevoel voor dit stel. Ik deed de deur open en zag dat het meisje nog even gezellig met voogd en zus aan het praten was. Ze zag mij, werd lijk bleek en viel stil. Ik bukte, stelde me voor en zuslief stelde zichzelf en Melissa voor. We gingen naar binnen en hebben even op de bank gezeten. Ik kan u vertellen, lieve lezers, dat het ijs breken moeilijk is in zo’n extreem verdrietige situatie.

Ik besloot dat we samen met de grote zus haar kamer zouden kunnen bekijken en koffer uit zouden pakken. Eenmaal boven werd ze wat meer ontspannen. Maar toen ik over school begon (Melissa zou naar haar eigen school blijven gaan voor dat weekje en ik dacht haar zus ook), begonnen ze allebei verschrikkelijk te huilen en grote zus vertelde dat zij voor een weekje naar een andere school moest. Oh gut….what to do? what to say? Ik heb afgetast of ze toe waren aan een knuffel en toen dat oké was heb ik ze vastgepakt en geprobeerd even te troosten. Er een peptalk tegen aan gegooid, ook al wist ik dat ik het verdriet en de paniek helaas niet helemaal weg kon nemen.

Als u denkt dat dit het ergste was? Nee….dat kwam nog. Het moment van afscheid was verschrikkelijk. Melissa schreeuwde het uit en klampte zich aan haar grote zus vast. Het was verschrikkelijk naar om die twee letterlijk uit elkaar te moeten halen. Ze kon van ellende niet eens meer zwaaien…zo overstuur was ze. Ik heb haar in mijn armen genomen en getroost….. gelukkig accepteerde ze dat. Na 5 minuutjes zijn we samen een filmpje op de bank gaan kijken om vervolgens te wachten totdat mijn eigen kinderen (die toevallig die middag bij opa en oma waren) thuis zouden komen…


Terug naar de dagboeken