Terug naar de dagboeken

Tirannie van een driejarige…

Toegevoegd op : 15 april 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

In het vorige verhaal vertelde ik u al over een meisje dat verlegen werd genoemd in het eerste telefoontje van pleegzorg. Maar al op de eerste dag ontpopte ons madammeke zich tot onze verassing tot een sfeerbepalend meisje (en dan druk ik me nog subtiel uit)…..

De eerste dagen waren een openbaring. Dit meisje was alles behalve verlegen. Dit meisje was overal behalve met haar koppie in de wereld. Liepen we met zijn allen in het bos, dan dachten we ineens: waar is ze nou? En dan zag je Isabella helemaal ergens aan het begin van het pad….dansjes maken in zichzelf, stilletjes hoog zingen (ik ben bella de prinses….wiehooooe) en je kon totaal geen contact met haar maken. Ze was zo onbereikbaar dat het zorgelijk was. Ook had Isabella een extreme eigen wil. Wat zij wilde, dat moest en zou gebeuren. Dat ze dingen wilde en deed die voor een kind van 3,5 jaar oud niet passend waren, maakte daarbij niets uit. Ook liep ze motorisch ver achter. Dat gegeven in combinatie met het feit dat ze constant met haar hoofdje in een andere wereld was, maakte het ook nogal gevaarlijk. Ze ging rennen en keek bijvoorbeeld overal heen, behalve waar ze naar toe rende. Dat arme kind was bont en blauw (het verklaarde in ieder geval wel de vele blauwe plekken die ze had, dat stelde dan ergens weer gerust). Ze was daarin ook niet vatbaar voor adviezen.

Als ze met haar hoofd uit de wolken kwam en ze was daadwerkelijk aanwezig, dan was dat ook niet geruststellend. Isabella had namelijk een slechte wisselwerking met Jayden. Ik begreep de eerste weken niet waarom Jayden zo extreem reageerde. Hij kon er ineens echt op gaan slaan en kreeg driftbuien. Nou was hij wel hardnekkig, maar het begon ineens extreem te worden en ik bereikte hem steeds moeilijker. Ik was sinds de crisis thuis en we hadden besloten dat ik voortaan vanuit huis zou gaan werken zodat we meer quality time met de kinderen hadden, meer rust in huis en zodat Anne zich meer op zijn carrière kon gaan richten. Alles kwam in huis nu eigenlijk op mij neer en in combi met twee peuters van 2,5 en 3,5 jaar oud, die om een of andere onduidelijke reden extreem botsten, duurden de dagen wel erg lang. Uiteindelijk kwam ik er achter dat Isabella Jayden stiekem kneep en sloeg op de momenten dat ik niet keek. Dat verklaarde in ieder geval waarom Jayden er ineens op ging slaan. Maar goed, tegen de tijd dat ik er achter was waren we een paar weken verder en ik moest dan ook alle zeilen bij zetten om dit weer recht te trekken.

Ook Juul en Boaz waren niet gecharmeerd van Isabella. Als je aan Jayden komt, dan kom je aan hen en ook zij hadden opgemerkt dat er iets niet in de haak was. Hetzij heel erg intuïtief, maar toch… je kon aan alles merken dat het voor iedereen zwaar en moeilijk was om het zonnetje te blijven zien in huis.

In het volgende dagboekverhaal valt Boaz enorm uit tegen Isabella en kom ik terecht in een bizar belangenconflict….hoe kom ik hieruit zonder alle kinderen te benadelen? Wordt vervolgd…..

Groeten,
Babs


Terug naar de dagboeken