Terug naar de dagboeken

Pleegzorg en loyaliteiten

Toegevoegd op : 4 mei 2015 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Tulay vond het fijn bij ons en was snel gewend. Ze vertrouwde mij en de verhalen werden langzaam maar zeker uitgebreider. Op een avond kreeg ik een behoorlijk zwaar verhaal te horen....

We waren aan het praten over wanneer ze weer naar huis zou gaan en wanneer ze haar broer en zusjes weer zou zien. Op een gegeven moment ging het over het waarom van de uithuisplaatsing. Hoe vertel je een kind dat het niet naar huis mag omdat vader in de gevangenis zit? Ik kan jullie vertellen lieve lezers: dat is pittig! Uiteindelijk heb ik haar gevraagd of ze wist wat er aan de hand was.

‘Ja’, zei ze, ‘papa slaat mama heel hard! Soms met een stofzuigerslang en dan bloedt het heel erg. Ik moet er steeds naar kijken van mama hoe het er uit ziet, maar dat wil ik niet want ik vind het eng.’ ‘Oké.....dat het heftig was dat wist ik natuurlijk. Dat ze het zo duidelijk mee had gekregen, daar ging ik op zich ook wel vanuit. Maar…. volgens mij hoorde ik het verkeerd? Stofzuigerslang?
‘Tulay, heeft papa mama echt met een stofzuigerslang geslagen?’, vroeg ik nog maar even omdat ik dacht dat ik het verkeerd had verstaan. Ze knikte bevestigend. Ik dacht: dit begrijp ik echt verkeerd, misschien komt het door de taal? Dus heb ik letterlijk de stofzuiger gepakt zodat ze het me kon laten zien. Het bleek met de ijzeren slang te zijn (ik hoopte nog op het plastic gedeelte, niet dat het minder erg is, maar ik zat met een open mond). Ik wist niet goed wat te zeggen en was er even stil van…. ‘Tulay? Je weet toch dat mannen vrouwen echt nooit mogen slaan hè?’ ‘Ja, dat weet ik Babs!’, antwoordde ze mij. ‘Lieve schat, papa heeft iets gedaan wat echt niet mag. De politie is nu met papa aan het praten om het uit te leggen dat dit niet kan en dat hij geholpen moet worden. Anders mag hij niet meer bij jullie wonen omdat dit gevaarlijk kan zijn. Zo lang het thuis nog niet veilig is kun je nog niet naar huis. Ik begrijp dat dit jou verdrietig maakt, maar we willen niet dat dit nog eens gebeurd, snap je dat?’, legde ik haar uit. Ze knikte en huilde. Ik heb haar getroost en verteld dat ze pas naar huis mocht als het veilig was. Ik zei dat het allemaal heel verdrietig was, maar dat de volwassenen dit met elkaar op moeten lossen en dat zie hier niets aan kan doen. En ook dat zij er ook niets aan hoéfde te doen. Na nog even weer over koetjes en kalfjes gepraat te hebben en haar zorg in het zorgenpotje te doen (papa slaat mama, las ze me voor) was ze gekalmeerd en ging ze slapen. Licht uit…..deur dicht….ik naar beneden.

Ik liep door de deur en keek Anne aan en moest echt even huilen. Wat ontzettend verschrikkelijk voor zo’n meisje om zich gewoon niet veilig te kunnen voelen en tegelijkertijd haar familie toch zo te moeten missen…..huiselijk geweld maar echt meer kapot dan je lief is…

(volgende keer een onverwachtse wending in de plaatsing….)

Babs


Terug naar de dagboeken