Terug naar de dagboeken

Pleegouder zijn en de stress van een reorganisatie…

Toegevoegd op : 4 maart 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Een aantal verhalen eerder schreef ik over pleegzorg in combinatie met een drukke baan. Dat past prima. Het verhaal hieronder zal wellicht ietwat afschrikken, maar zie het als een indruk waardoor een totaalbeeld kan ontstaan. Uiterst noodzakelijk dus om de ontwikkelingen later te begrijpen, maar dit is wel een beetje een uiterste qua situatie.

Ik werk in de kinderopvang. Zoals jullie wellicht weten, gaat het behoorlijk slecht in kinderopvangland. Zo ook bij mijn organisatie. Een ontslagronde voor de medewerkers waaraan ik leiding gaf, zat er aan te komen en…. een reorganisatie van het management. Toen ik net manager was, wist ik dat dit er aan zat te komen. Maar ik had er alle vertrouwen dat ik een plekje zou gaan vinden. Wat er vervolgens gebeurde, was dat ik de functie die ik ambieerde niet zo geweldig vond als eerst gedacht. En de functie die daaronder viel, zat me net iets te krap. Maar oké, ik ben de beroerdste niet: het was een leuke functie, dus waarom zouden we er niet voor gaan? Totdat het er op neer kwam dat het voor mij en mijn collega’s zo veel financiële consequenties had dat het voor mij uiterst teleurstellend was (slim aangepakt, het was allemaal juridisch in orde). Maar goed, even terug naar het eigenlijke onderwerp van mijn verhalen: mijn kinderen en pleegkinderen.

Ik was zo extreem teleurgesteld dat ik geleidelijk aan minder energie had… behoorlijk minder. Maar zo goed en zo kwaad als ik kon, probeerde ik er voor de kinderen te zijn. Ondertussen liep ik op mijn tenen. Voor alle kinderen is dit niet leuk geweest en ik (of all people) heb te lang gewacht met doorpakken. Uiteindelijk resulteerde het in maandenlange stress en een moeder die veel uit haar humeur was, veel huilde en … een gezin dat even moest overleven. Dat was heftig. Wat heeft nou precies de doorslag gegeven waardoor ik wel door ging pakken? Bizar maar waar….mijn kinderen. Sinds Jayden bij ons woont, besef ik hoe kwetsbaar kinderen zijn. Dat zaadje was echt al lang begonnen met groeien.

Ik weet nog goed dat we op de camping waren en ik eindelijk een beetje kon ontspannen en dat ik de kinderen zag spelen. Ik gaf Juul en Boaz een complimentje en mijn dochter… vroeg: “meen je dat nou echt?”. Dit was voor mij zo confronterend dat het me de ogen heeft geopend. Ik besloot uiteindelijk dat ik tot het einde van de reorganisatie zou blijven en dat leek lucht te geven. Maar helaas kon ik dat niet vol houden. Kinderopvangland werd voor mij te benauwend en ik kwam op het punt dat ik een tweeledige keuze moest maken: ga ik voor kwaliteit in de kinderopvang en vertrek ik dus, óf ga ik mee in de keuze van de organisatie waar ik eigenlijk niet meer achter kan staan? En natuurlijk ook dan de vraag: durf ik te kiezen voor mijn gezin en mijn werk los te laten?

In de zomervakantie kwam uiteindelijk mijn definitieve keuze: ik koos voor mijn gezin en daarmee voor het loslaten van mijn ambitie op zakelijk vlak. Wat is mijn leven met kinderen (en pleegkinderen) toch een avontuur, juist door wie zij zijn en wat dat met me doet!

Volgende keer meer over hoe we deze situatie is voor onze kinderen, na de keuze positief omgezet hebben.


Terug naar de dagboeken