Terug naar de dagboeken

Ode aan mijn netwerk…

Toegevoegd op : 22 februari 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst schreef. Er is de afgelopen tijd dan ook veel gebeurd. Ik kreeg een aanbod om een nieuwe locatie te gaan leiden, net voor de drukke feestdagen. Daarnaast was ik ook druk met het organiseren van een evenement. Dit was eind januari en daarna kreeg ik het “geweldige nieuws” dat ik opgenomen zou worden voor een operatie aan mijn amandelen. Tja, het leven van werkende pleegouders gaat niet over de spreekwoordelijke roosjes, dat kan ik u wel vertellen. Het is elke keer weer alles passen en meten en dat blijft altijd spannend!

In de cursus voor aanstaande pleegouders werden wij geïnformeerd dat een netwerk erg belangrijk is. En ik moet eerlijk bekennen dat wij ons daar een beetje op hebben verkeken. Het is namelijk zo dat wij sinds de komst van Jayden officieel een groot gezin zijn. Geweldig, maar daar zit toch echt ook een keerzijde aan. Toen we nog “maar” twee kinderen konden we regelmatig een weekeindje weg. Als ouders heb je dit af en toe echt nodig. Als Pleegouders helemaal, MAAR: waar breng je drie kinderen onder? Jayden is geen vervelende baby, maar natuurlijk wel een handenbindertje door zijn leeftijd en hij is behoorlijk zwaar in gewicht. En het probleem is dus dat in combinatie met twee heerlijke oudere kinderen van 6 en 4 jaar dit voor de meeste mensen in ons netwerk een behoorlijk grote gunst is om te verlenen. Een nachtje wil nog wel, maar een lang weekeind? Nee, dat regelen is een pittige opgave. Ik kan me de laatste keer niet meer herinneren dat wij samen een heel weekeind zonder kinderen waren.

En soms is dat afzien. Als ik kijk naar de drukke periode van de afgelopen maand: we hebben ons er doorheen geworsteld. En natuurlijk zijn er mensen die met ons meedenken. Een rots in de branding bijvoorbeeld is mijn liefste buurvrouw Turkan. De oudsten spelen regelmatig bij haar en de afgelopen week toen ik opgenomen werd voor de operatie, heeft ze meerdere malen heerlijk voor ons gekookt. Ook toen ik geconfronteerd werd met ineens vroeger opgenomen worden (“Om 6:45 uur moet u aanwezig zijn mevrouw” Halleluja! Hoe krijgen we dat voor elkaar met werkende opa’s en oma’s en natuurlijk… met 3 kinderen??? De lieve man liet me vriendelijk weten dat dat niet zijn probleem was en dus kreeg ik dat aapje weer heerlijk om mijn schouders). Turkan (en haar dochter van 13) stond klaar om de oppas op te wachten. Ze is echt een steunpilaar en ik hoop dat wij, als zij het nodig heeft, ook zeker veel voor haar kunnen betekenen in de toekomst. Wat een mazzel hebben wij met haar, en ook met haar dochter. Door dit soort mensen besef je hoe waardevol het is om een netwerk te hebben waar je op terug kan vallen. En ook de opa’s en oma’s doen wat ze kunnen, binnen de mogelijkheden die ze hebben. Dat is niet altijd makkelijk als je niet meer piepjong bent . Maar aan deze kant wordt dat erg gewaardeerd en daarom leek deze ode aan het netwerk me even een fijn uitstapje om over uit te wijden.

Lieve mensen uit mijn netwerk: zonder jullie hadden we het veel te zwaar, bedankt voor jullie steun!

Babs


Terug naar de dagboeken