Terug naar de dagboeken

'Mam, ik vind dit GEEN leuke pleeg…'

Toegevoegd op : 9 mei 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Afgelopen keer vertelde ik al dat de start erg moeizaam ging tussen Isabella en mijn eigen kinderen. Gelukkig hebben mijn kinderen geleerd om zich te uiten als hen iets niet aan staat. Daar ben ik normaal gesproken erg blij mee. Maar deze situatie bracht me in een belangenconflict waar je als pleegouder liever niet in wilt zitten. Toch vind ik het belangrijk om er over te schrijven omdat je dit nu eenmaal tegen komt in pleegzorg…


Isabella, Jayden en Boaz zaten aan de kleine tafel te eten. Juul was spelen met een vriendinnetje (dat deed ze op dit moment erg graag. Je moet je bedenken dat er de voorgaande dagen allerlei dingen gebeurd waren waarbij er voor de kinderen door pleegdochter Isabella grenzen waren overschreden. Toen ze zo bij elkaar zaten zei Isabella ineens tegen Boaz: ‘Jayden en ik zijn pleegkinderen.’
Op zich een zinnetje waar je je niet druk over hoeft te maken, want het klopt als een bus! Maar de toon waarop het gezegd werd maakte dat Boaz’ emmertje overliep. Er kwam me toch een relaas! ‘Dat is niet waar! Hij is mijn broertje en HIJ mag blijven en JIJ NIET!!!’, schreeuwde hij. Ik moest naar adem happen. Want dit kwam uit zijn tenen en hij meende elk woord dat hij zei. Maar dit kon natuurlijk, hoe lastig Isabella haar gedragingen soms ook waren.

Maar wat doe je er aan? Het leek wel alsof ik aan de grond genageld stond. Lamgeslagen…. Maar goed, geen actie is ook een actie en dat leek mij een bizar slechte actie. Dus mijn eerste reactie was: ‘Ho stop Bo, loop jij even mee naar de gang!’ eenmaal op de gang gekomen bedacht ik me dat het beter was even aan te geven dat dit niet kon en snel te achterhalen waar deze extreme reactie vandaan kwam. ‘Lieve Bo, wat je zegt kan absoluut niet. Het is voor Isabella al moeilijk genoeg dat ze niet meer thuis woont. Ik begrijp echt dat ze niet altijd even lief doet naar jou en de anderen maar dit soort dingen mag je van mij niet zeggen, begrijp je dat? Waarom zeg je dit eigenlijk?’ ‘Ik vind dit geen leuke pleeg mam!’, was Boaz zijn antwoord. Helder…het loog er niet om. Ik begreep het ook zo goed. Isabella zat ook in mijn allergie dus ik kon dit niet gaan relativeren met een ‘hé -dat-valt-toch- best-wel-mee’-opmerking. Maar wat zeg je dan? Uiteindelijk kreeg ik het besef dat het hier om een crisisplaatsing ging en het dus tijdelijk zou zijn. Dus: ‘Lieve Boaz, ik begrijp heel goed wat je zegt. Ik vind het soms ook moeilijk want Isabella is behoorlijk in de war doordat ze niet meer thuis woont. Ze kan niets anders omdat ze dit niet geleerd heeft. Isa blijft hier niet wonen, ze gaat weer weg. Maar ik kan haar niet wegsturen dus we moeten er even het beste van proberen te maken. Als je dat moeilijk vindt, zul je haar maar even uit de weg moeten gaan totdat het wel lukt, je hoeft niet vriendjes te zijn met iedereen die hier woont. Is dat oké voor nu?’

Boaz knikte en ik gaf hem een knuffel. Pleegbroer zijn is niet altijd makkelijk weten Boaz en Jayden nu. We moesten roeien met de riemen die we op dat moment hadden. In een bootje dat op zinken leek te staan.


Terug naar de dagboeken