Terug naar de dagboeken

Laten we de intercity nemen, die gaat wat sneller …

Toegevoegd op : 2 januari 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Mijn vorige weblog eindigde met een positief antwoord op een match. Vervolgens is alles in een sneltreinvaart gegaan. “Intercity-vaart” zullen we maar zeggen….

Vanwege de jonge leeftijd van Jayden was een snelle overgang gewenst. Nou hadden we al rekening gehouden met een match en zou dat prima uitkomen juist in de schoolvakantie van Anne. Helaas vallen dit soort dingen niet te plannen en pleegzorgbegeleidster Nadja gaf aan dat de plaatsing precies in de week voor de schoolvakantie gewenst zou zijn omdat het crisispleeggezin dat als uiterste datum aan had gegeven. Als dat niet uitkwam zou er een tijdelijke oplossing gezocht moeten worden. Dat laatste is geen optie, dacht ik meteen. Dat weekje moet toch te overbruggen zijn, hoe lastig het plan technisch ook is. Agenda’s bij elkaar gelegd en gelukkig zijn we er met veel knippen en plakken uitgekomen. Ideaal was het niet voor ons, maar voor Jayden was dit de beste oplossing.

De eerste kennismaking was met zijn moeder. Ik weet dat het me erg raakte om haar te zien en met haar te praten. Er was gelukkig een klik en een basisvertrouwen, dat scheelde.
Direct na de kennismaking met Jayden’s moeder togen we naar een dorpje ver weg, waar onze Jayden nu nog in een crisisgezin verbleef. Ik weet nog dat Jayden op mijn schoot gezet werd en dat dat het moment was waarop ik niet wist wat me overkwam. Dus jij bent Jayden, dacht ik. Ik ben niet jouw mama, maar ik wil als een mama voor je zijn. En je bent niet mijn kind en het voelt ook heel anders dan mijn eigen kind, maar ik vind je nu al leuk en ik weet zeker dat we heel veel van elkaar gaan houden. Het is gek om jezelf te horen denken maar dat heb ik echt bewust gedaan op dat moment. Juist ook omdat het verschil met een eigen kind zo groot is. Mijn eigen kinderen herkende ik toen ze uit mijn buik kwamen. Ik heb ze leren kennen 9 maanden lang en de zorgen over of ik het wel kon waren er wel, maar dat was totaal anders. Jayden heeft niet in mijn buik gezeten en heeft een moeder, ik wordt zijn pleegmoeder. Daarnaast kende ik zijn gewoontes nog niet en dat vraagt gewoon iets totaal anders van je.
Achteraf ben ik blij dat ik daar zo bewust mee omgegaan ben. Hierdoor leerde ik mezelf en hem de tijd ook geven om aan elkaar te wennen en dat werkte goed. Jayden was een relaxt kereltje en de overgang heeft hij vrijwel probleemloos gemaakt. Het contact met de crisispleegouders was heel goed en transparant en daar zijn we ze nu nog dankbaar voor. Zij kennen Jayden vanaf 3 dagen oud en ik vind het wel jammer dat we dat stukje uit zijn leven missen. Maar gelukkig was er een babyboek met veel foto’s waar ik geregeld nog eens door heen zal bladeren.

Na de kennismaking met Jayden volgden in een sneltreinvaart de wenafspraken die eigenlijk vlekkeloos verliepen. En toen, op een vrijdagochtend, werd Jayden officieel bij ons thuis gebracht…….


Terug naar de dagboeken