Terug naar de dagboeken

“Ik denk dat we een match hebben”

Toegevoegd op : 19 december 2012 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

“Ik denk dat we een match hebben, een jongetje van 6 maanden”, zegt Nadja, de medewerker matching van de pleegzorg-organisatie. Mijn hart bonst, en er komen allerlei vragen in me op die ik zou willen stellen. Het liefst schreeuwde ik meteen volmondig ja! Maar goed, aangezien we zelf al 2 kinderen hebben, Juul van bijna 6 en Boaz van 3,5 jaar oud moet ik mezelf gewoon even dwingen om realistisch te zijn en de situatie even goed tot me door laten dringen.

De kleine man was in eerste instantie afgestaan voor adoptie. Moeder was alleenstaand, wist niet dat ze zwanger was en zag het niet zitten om nog een kindje alleen op te voeden. Wat moet ze in paniek geweest zijn denk ik bij mezelf. Maar goed, uiteindelijk heeft het kleintje toch haar hart veroverd en wou ze er voor gaan. Na drie dagen werd de kleine vent voor korte tijd naar een crisispleeggezin gebracht en in het halve jaar dat hij daar was, bleek dat er toch langere pleegzorg nodig zou zijn. “Echt wel langdurig, al weten we niet hoe lang”, werd er gezegd. Vader was niet in beeld. “Hoe is moeder onder dit alles?”, vraagt mijn man. “Moeder is dankbaar voor alles wat er gebeurd en de verwachting is dat ze mee zal werken. Ik begrijp dat ik jullie overval met dit alles en slaap er gewoon een nachtje over?”, is het antwoord. Ik kijk mijn man aan en moet er om lachen. Wij zijn er al heel lang klaar voor en hoeven eigenlijk niet eens na te denken.

Een paar jaar geleden hadden wij de wens om samen een groot gezin te worden. Dat bleek niet vanzelfsprekend te zijn. Gelukkig hebben wij twee lieve kinderen mogen krijgen, maar de wens voor een nog groter gezin bleef. Ik heb zelf lang verdriet gehad dat het leven niet liep zoals ik het me wenste. Maar uiteindelijk beseften mijn man en ik dat het risico bij een volgende zwangerschap te groot was en dat we daar niet voor wilden kiezen. De dynamiek van een groot gezin had nog steeds een grote aantrekkingskracht op ons. Uiteindelijk zijn we gaan zoeken naar antwoorden…

Adoptie? We hebben daar lang over nagedacht maar vonden het niet bij ons passen. We wilden graag nog een kindje opvoeden en vonden het geen probleem als dat kindje niet van ons was en de eigen ouders nog in beeld zouden zijn en/of blijven. Sterker nog, als dat mogelijk was, leek dat ons zeer belangrijk. Uiteindelijk kwamen we terecht bij pleegzorg en hebben we ons aangemeld. We hebben de Stap-training gevolgd en bij het eindgesprek kregen we al een match.

Al heel lang had ik het gevoel dat er een pleegkindje in de zomer van dit jaar bij ons zou komen wonen. En dit gevoel wordt nu bevestigd door Nadja. Lang hebben we er niet over na hoeven denken: ons hart stond open en de kinderen waren positief. Heeft Jayden ons nodig? Hij kan bij ons komen is dan ook ons antwoord als ik de volgende morgen met Nadja bel.

Babs


Terug naar de dagboeken