Terug naar de dagboeken

Grensoverschrijdend gedrag (3)

Toegevoegd op : 14 juni 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Een moeder die wekenlang in geen velden of wegen te bekennen was… Niemand die uiteindelijk wist waar ze zat of wat er was. Totdat mijn Pleegmoeder-collega (Jayden’s zusje woont bij hen) toevallig verrast werd tijdens een bezoek bij een vriendin. Wie deed er open? Juist: moeder… Verbazing en irritatie ten top natuurlijk!

De weken dat wij niets van haar hoorden heb ik geprobeerd op meerdere manieren contact te krijgen, helaas tevergeefs. Apps werden niet beantwoord, de telefoon werd niet opgenomen en ook antwoorden op mijn vragen per email lieten op zich wachten. Lieve lezers, ik kan jullie vertellen dat me dat door merg en been ging. Natuurlijk was ik zelf geïrriteerd, maar nog erger vond ik dit voor onze Jayden. Sinds zijn geboorte is hem van alles overkomen en is hij afhankelijk van de mensen die op zijn pad komen. Tegelijkertijd ben ik ook blij dat hij nu bij ons woont: hij heeft het ook goed bij ons. Maar toch… Ik kan nog zo’n lieve pleegmoeder zijn en ook al voelt je pleegkindje echt wel als eigen: de band tussen ouder en kind is toch iets waar een pleegkind recht op heeft. Dus uiteindelijk kon ik alleen maar hopen dat Jayden’s moeder zelf toenadering zou zoeken.

Na een aantal weken kreeg ik eindelijk een mail van moeder. Of ik haar mailtjes wel ontving, want ze had nu al meerdere keren gevraagd of ze haar kleine schat mocht zien? Ik was verbaasd en wist zeker dat ik geen mail had ontvangen. Ik voelde de plicht om namens Jayden iets te zeggen, maar ik wilde de relatie natuurlijk ook goed houden, voor Jayden. Al snel kreeg mijn verantwoordelijkheidsgevoel de overhand en besloot ik om voor hem op te komen.
Kort gezegd, heb ik het volgende aangegeven: dat Jayden totaal afhankelijk is van de volwassenen om hem heen en dus ook van de betrouwbaarheid van die volwassenen. Jayden is in de ouder-kindrelatie volledig afhankelijk van haar. Als zij een goede relatie wil opbouwen zal zij hierin haar verantwoordelijkheid moeten nemen. En natuurlijk heb ik ook aangegeven dat er zoiets bestaat als een telefoon (maar dan iets genuanceerder natuurlijk). En daarop volgde in eerste instantie helaas weer een lange pauze van haar kant….

Uiteindelijk hoorden we rond Kerst iets van haar via de mail. Kerstwensen voor haar kleine ventje. En dat was het moment waarop ik besloot dat ik mijn grenzen duidelijk aan had gegeven en dat we van hieruit weer verder moesten omdat moeder haar verantwoordelijkheid had genomen en weer met initiatief kwam. Tot op de dag van vandaag heb ik daar van geen spijt. Dit is één van de aspecten van pleegzorg: omgaan met de ouders van je pleegkind. Leren, accepteren, grenzen aangeven en je ook over situaties heen zetten in het belang van je pleegkind. Niet altijd makkelijk hoor, maar al doende leer je dat. En hiermee eindigt de trilogie van grensoverschrijdend gedrag en gaan we vanaf het volgende verhaal weer een prettigere kant op….

Babs


Terug naar de dagboeken