Terug naar de dagboeken

Grensoverschrijdend gedrag (1)

Toegevoegd op : 22 maart 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Vorige keer ging het over mijn netwerk. In deze weblog gaan we weer verder met de gewone verhaallijn en in dit verhaal en het volgende verhaal zoom ik in op een van de aspecten van contact met moeder. Het contact met moeder was goed. Het was gezellig, Boaz en ik gingen mee met de uitstapjes die ze met Jayden maakte tijdens haar bezoekregelingen. Totdat ze elke keer wat later kwam. Dat begon met een paar minuten maar al snel werd het een paar keer een kwartier, vervolgens een aantal keren een half uur en toen raakte mijn geduld langzaam een beetje op…

Ik moet u iets bekennen. Ik ben een goeierik. Ik ben zo’n sukkel dat ik niet weg durf als ik met iemand een afspraak heb gemaakt. Ook al komt diegene later en meldt dit niet. Ik weet dat het raar klinkt maar ik voel me lullig als ik dan mijn eigen plan ga trekken. Want stel je voor dat ik dan thuis kom en ik zie mensen voor de deur staan. Dan ben IK altijd degene die zich rot voelt. Noem me een sukkel, zo ben ik gewoon. Zo overkwam het mij een keer dat ik aan het wachten was op Jayden’s moeder en dat ik er vervolgens na een half uur achter kwam dat ze me een mail had gestuurd met het bericht dat ze niet zou komen omdat ze griep had. Dan denk ik natuurlijk bij mezelf: er is zoiets als een telefoon. Maar Jayden’s moeder is niet van het bellen en neemt zelf ook te telefoon niet op. Dus als we af hebben gesproken en ze komt maar niet, dan heeft bellen ook weinig zin.

Dan was er ook nog die ene keer dat we bij het consultatiebureau afspraken, maar vóór die tijd ook af hadden gestemd dat we een ID-kaart moesten laten maken voor Jayden. De gebouwen waar we de afspraken hadden, lagen aan de verschillende kanten van de stad. Omdat de ID-kaart ook aangevraagd kon worden in het gebouw waar het Consultatiebureau is, had ik voorgesteld om die afspraak dan die ochtend te verplaatsen naar dát betreffende gebouw. Dan hoefden we ons niet de longen uit ons lijf te rennen die ochtend. Maar goed, ik kreeg almaar geen bevestiging van moeder en ik wist dus (ondanks herhaald vragen) niet waar ik die ochtend heen moest. Vervelend maar ach, we hadden op tijd afgesproken en zouden samen gaan fietsen, dus wat kon me nou gebeuren?
En ik wachten en wachten. Een kwartiertje voor de tijd dat we daadwerkelijk op het bureau moesten zijn, checkte ik toevallig mijn mail. Moeder…. Of ik zelf al naar het bureau wilde komen fietsen want ze kon het niet redden. Pff…. dat wordt nog spannend!, dacht ik. Maar ook dat lukte uiteindelijk!

Maar nu de afgelopen keer een uur wachten ging zelfs mij te ver. En dus besloot ik de dag ervoor al dat ik niet de hele ochtend thuis zou blijven wachten en dat ik mijn eigen plan ging trekken. Ik was vast besloten en wilde een punt maken, mocht het zo ver komen. Dus na 30 minuten wachten (toch weer! Tja, wat zal ik zeggen), besloot ik obstinaat om lekker naar de bakker zou gaan wandelen met de kinderen. Voordat de kinderen in de kleren en schoenen gestoken waren, waren we al een half uur verder. En wie kwam er om de hoek kijken, NET toen ik weg wou gaan? Natuurlijk, moeder! Ik besloot ff tot tien te tellen (was ook niet echt super boos of zo maar toch!)en heb vervolgens luid en duidelijk middels een “ik-dacht-die-komt-niet-meer”-opmerking te kennen gegeven dat dit niet kon…..
Volgende keer meer….


Terug naar de dagboeken