Terug naar de dagboeken

Er was eens een heel verlegen meisje …

Toegevoegd op : 15 februari 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Na maanden afwachten kwam er eindelijk weer een telefoontje van pleegzorg. Een meisje van 3,5 jaar oud dat stil en teruggetrokken was en dat zo snel mogelijk uit huis geplaatst moest worden. Viel qua leeftijd buiten het aanbod dat wij hadden (wij hadden opgegeven 4-8 jaar) maar of we het zouden willen overwegen?

Ik was thuis omdat ik eerder al dus voor pleegzorg had gekozen, en stond te springen om weer een kind op te vangen. En ik zal je bekennen dat ik heel graag eens een keer een jonger kindje zou willen opnemen in ons gezin. Probleem was alleen dat ik op termijn mijn eigen zaak zou gaan starten en kon ik dat dan wel combineren? Uiteindelijk stemden we toe op voorwaarde dat ze samen met Jayden naar de peuterspeelzaal zou kunnen. Dat mocht. Want gelukkig was ze al aan de peuterspeelzaal gewend; dus dit zou haar ook een veilige structuur kunnen bieden.

Dus… een 3,5 jarig grietje, spannend! De avond voor de plaatsing denk je na over het kindje dat binnen gaat komen en wat hij/zij nodig zal hebben. Ik kwam tot de conclusie dat we relaxt en vriendelijk zouden beginnen en dat wij alles in huis zouden hadden om haar goed op te kunnen vangen. Ik sliep gerust en vol vertrouwen in.

De eerste dag met Isabella was bijzonder te noemen. Er kwam een madammeke binnen. Een zwaar ongelukkig gezichtje keek me aan. Haar kleding was smoezelig en haar haren waren super dun en dof. Ze zag er onverzorgd uit. Ze keek me aan en zei: ‘mama?’ Huh?, dacht ik. Dit is wel heel bizar. Het is normaal dat kleinere kinderen je mama gaan noemen omdat alle kinderen in huis dat doen. Maar deze dame was nog maar net over de drempel en de kinderen waren nog op school. Wat nog meer opviel was dat ze geen oogcontact maakte en, dat dat ze wel heel erg vrij was voor een net uit huis geplaatst kind van 3,5 jaar. Zal wel ongemak zijn dacht ik.

We gingen naar de supermarkt want ik moest nog alle boodschappen halen. Onderweg wilde ze van alles vertellen maar ik kon haar totaal niet verstaan. Wat ik wel verstond? Of ze een loempia mocht? Ach, kom aan dacht ik…laten we eens gek doen en laat ik haar maar eens even lekker verwennen. Het meiske met loempia en al op de fiets en aan het einde van de rit had ze hem tot mijn verbazing nog niet op. Madammeke had geen hap genomen, had er geen zin meer in. Oké, kan gebeuren… Maar tussen de middag werd ook de boterham niet opgegeten. En toen ik haar op bed legde (ze was super moe) zodat ze nog even kon slapen voordat we de kinderen van school haalden, kwam ze er constant uit. Toen ik even ging kijken. zag ik dat ze het nieuwe verjaardagscadeau van Boaz open had gemaakt en gemolesteerd had. Hmmm… er bekroop me een naar gevoel. Ik sprak Isabella aan en gaf aan dat ze op haar kamer moest blijven totdat ik haar zou roepen. Ook dat was heel moeilijk voor haar…. Ineens stond ze beneden voor mijn neus en begon vrolijk iets te vertellen. Alsof ze nooit naar boven gestuurd was?

Toen we de kinderen ophaalden van school waren die enthousiast. Ze wilden graag met Isabella spelen. Meteen al op de eerste dag was ze zwaar bepalend in het spel. Dansen op K3? Dan wel op haar manier… Deed je dat niet? Pff….hou je maar schuil… Ook met Jayden botste het meteen extreem.

U zult begrijpen dat ik me meteen die eerste dag al zorgen ging maken… In het volgende verhaal meer hierover…


Terug naar de dagboeken