Terug naar de dagboeken

Een verdrietig einde van de cupcakemiddag

Toegevoegd op : 30 juni 2015 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Tulay had het zelf allemaal net gehoord toen ik het de rest moest gaan vertellen. Ze begon net vriendinnen te maken en was behoorlijk gehecht aan Juul, maar ook Boaz en Jayden waren gek op haar. Ik zette me schrap en liep samen met haar naar beneden....

“Mam, wat is er gebeurd? Waarom is Tulay zo verdrietig?” Vroeg Juul aan mij. Ik begon zelf ook even mijn tranen te laten gaan, ik kon het niet tegen houden. Toen heb ik me toch maar vermand en geprobeerd uit te leggen wat er aan de hand was. Een sippe Juul. Maar ook twee verdrietige vriendinnetjes. Allemaal in tranen. Luna zei tegen me: “Je had het niet moeten vertellen, je verpest de hele middag!” Luna is een gevoelig meisje en vond het moeilijk om hiermee om te gaan. Toch was het essentieel om vanaf het moment dat ik het wist niet te doen alsof. Eerlijkheid, hoe moeilijk ook, vinden wij belangrijk naar de kinderen. Als ik achter het fornuis sta te grienen vanwege de situatie en de kinderen niets weten, begrijpen ze er niets van totdat ik ze het vertel. En dan voelt het gek om te wachten tot een beter moment. Er is namelijk geen beter moment. Slecht nieuws is slecht nieuws. En dat kun je maar beter zo snel mogelijk weten, zodat je kunt leren dealen met de situatie. Bovendien zou ze de volgende middag al weg moeten. Op deze manier kon Tulay nog even wennen aan het idee. Ik trachtte het uit te leggen in hun eigen taal. Maar het verdriet overheerste en uiteindelijk besloten we om de cupcakes snel af te maken en dan maar samen op de bank te gaan uithuilen totdat de mama’s zouden komen. De mama’s waren natuurlijk verbaasd over het contrast met hoe de sfeer was toen de kinderen mee gingen. Toen ik het uitlegde begrepen ze het en maakten zich ook zorgen over de situatie. Boaz maakte zich zorgen. Huilde niet maar was in zich zelf gekeerd en vroeg zich hardop af of we haar weer zouden zien. “Dat weet ik niet lieverd…”, zei ik. Ik wist niets anders uit te brengen dan dat. Een teleurgesteld smoeltje.

“Maar…. als het niet goed gaat thuis? Mag ik dan weer terugkomen?” vroeg Tulay. Mijn hart zei meteen ja! Maar toen bedacht ik me. Het was een geheime plaatsing. Ik was bang dat onze plek bekend zou worden en het gevaar daarvan voor mijn eigen gezin kon ik maar moeilijk inschatten. “Lieve Tuul, dat kan alleen als je niemand, echt niemand vertelt waar wij wonen, kun en wil je dat?”, vroeg ik. Tulay knikte volmondig ja en hierdoor sloten we een pact met elkaar als pleeggezin: Als het nodig was kon Tulay altijd terug komen.

Tuul was verdrietig, at bijna niets van verdriet en kwam bijna niet in slaap. De volgende ochtend strompelde ze naar school, wetende dat we moesten gaan vertellen dat dit haar laatste dag was en ze de vriendjes en vriendinnetjes die ze had gemaakt misschien wel nooit meer zou gaan zien…. het was zwaar. Toen ze uit school kwam zag ik een klein bleek smoeltje en zagen we allemaal op tegen het afscheid dat over een uurtje zou plaatsvinden….


Terug naar de dagboeken