Terug naar de dagboeken

Een nieuwe start voor pleegmoeder Babs…

Toegevoegd op : 12 maart 2014 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

In het vorige verhaal las u over het kiezen voor mijzelf en mijn gezin. Dat was moeilijk. Maar toen die stap eenmaal gezet was, gingen mijn man Anne en ik alles 'herkaderen' en kijken hoe we er het beste van zouden maken.

Wat was belangrijk voor ons? Ik zag dit kruispunt als mijn kans om iets helemaal anders te gaan doen met ons leven. Vrijwel het eerste wat ik opperde was crisisopvang. Anne was verbaasd en zag natuurlijk alle beren op de weg (dat heeft hij altijd, ik knuppel ze dan meestal één voor één neer): geen kamer, kan niet voor vast blijven, kan niet want jij werkt, etc.,etc. Ja, hij had gelijk. Maar dit was toch echt wel onze kans om alles anders te gaan doen. Wat ik belangrijk vond, was dat ik eigenlijk zo veel mogelijk wilde gaan genieten van ons gezin. En ja, wat als ik weer werk zou vinden? Ik kwam thuis te zitten door de reorganisatie, dus voorlopig vormde dat geen probleem.

Uiteindelijk hebben we alle problemen nagenoeg ‘getackled’. Wij creëerden op zolder een extra slaapruimte voor Juul. Ook kregen we toestemming van de pleegzorginstantie om Jayden en Boaz samen op een kamer te laten slapen (dat mag in onze regio niet zo maar, dus vandaar dat hele officiële gedoe). Op die manier hadden we de komende jaren dan een kamertje over voor crisisopvang. En als de jongens weer toe zouden zijn aan een eigen slaapkamer, dan zouden we stoppen met crisispleegzorg. En zo gebeurde het dus. Ik was voorlopig weer thuis, ging wel op zoek naar een baan en heel de ‘family’ ging een nieuw pleegavontuur tegemoet.

Juultje moest erg wennen: als je al anderhalf jaar je broertje om je heen hebt, is het wel heel gek en zelfs een beetje eenzaam om in je uppie op zolder te slapen. Ook voor Jayden en Boaz was het wennen. Boaz kan niet zo goed tegen harde geluiden en als er iets niet ‘op Jayden zit’ dan is het een volumeknop. En Jayden kwam net in een periode van niet naar bed willen, en dus: brullen! Maar uiteindelijk wende ook dat. En als ze straks wat ouder zijn, gaat het zelfs leuk worden. Het zijn allebei vroege vogels, en wat is er dan leuker om samen met je broer/broertje op de kamer te kunnen spelen totdat mama je komt halen?

Het mooie van deze keuze was dat het voor de kinderen een verademing was. Ik weet nog dat Juul de eerste dag dat ik thuis was, zei: mama, mijn wens is uitgekomen… dat jij ons naar school kan brengen. Dat deed ik natuurlijk wel voor die tijd, maar dit voelde voor haar blijkbaar heel anders. En dat deed de sfeer thuis goed en alle kinderen vaarden daar wel bij. En daardoor wilde ik gaan na denken over een baan die anders zou zijn. Waarbij ik wat meer thuis kon zijn, of misschien wel helemaal. Juist omdat de kinderen hier zo van genoten. En, ook al deed ik mijn werk altijd met heel mijn hart, ik was stiekem ook aan het genieten omdat ik nu veel meer meemaakte van en met de kinderen.


Terug naar de dagboeken