Terug naar de dagboeken

De onverwachte wending......

Toegevoegd op : 22 juni 2015 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

De volgende dag gingen de kinderen naar school en begon ik zelf net echt te wennen aan vier kinderen in huis. Met name een ouder kind dan je eigen kind in huis...dat was toch ECHT wel vreemd in het begin. Maar ik begon het zo waar best leuk te vinden en dacht: dit kan ik! We gaan er een mooie tijd van maken. Hoe bizar is de wending in het verhaal Tulay...tja...(soms gaat dat zo in pleegzorg).....

De kinderen kwamen van school en Tulay en Juul wilden graag allebei een vriendinnetje meenemen om cupcakes te bakken. Ik vond het die dag prima. Ik had het gevoel dat ik de hele wereld aan kon en was aan het genieten van de meiden die zo heerlijk het beste maakten van de situatie en ook genoten van elkaar. De bezoekregeling was al maanden vooruit gepland. Dus Tulay zou ook mee gaan naar de camping in het nieuwe seizoen. Voor ons zou het dit jaar een uitdaging worden om een ouder meisje te huisvesten in een toch al behoorlijk krappe caravan. We hadden het idee dat Tulay en Juul samen wel in het schuurtje zouden kunnen gaan slapen. Juul werd inmiddels 7 jaar en in haar uppie of met Boaz vond ik het nog te eng, maar met Tulay van negen jaar durfde ik dat wel aan. De meiden hadden er zin in en waren er met de vriendinnetjes uitgebreid over aan het praten.
Ineens ging de telefoon….pleegzorg. Ik liep even naar boven zodat ik vrij uit kon praten. Het was Elleke. “Ga maar even zitten,” zei ze tegen me,“ik heb heftig nieuws.” Ik ging zitten en nam het nieuws tot me. De rechtszaak was vandaag geweest en de rechter had bepaalde stukken van de Raad voor de Kinderbescherming niet of te laat ontvangen (het resultaat van in een paar dagen een aantal keren wisselen van voogd. Niemand wist wie wat gedaan had, zo liet ik me vertellen). De kinderrechter vroeg zich toch echt af waarom Tulay en haar broer en zusjes uit huis geplaatst waren. Helemaal omdat moeder zo veel verdriet had. En omdat moeder het inzicht had dat ze dit niet wou en ook omdat de kinderen zo verdrietig waren en goed gehecht leken te zijn. Ik was even stil…. Ik had Tulay gisteren nog gezegd dat ze pas weg kon als het thuis veilig was. Die belofte kon ik niet waar maken en dat brak mijn hart…. en bovendien…wanneer moest ik dit gaan vertellen? In afstemming met Elleke heb ik haar meteen naar boven gehaald. Uitstellen had geen zin, ze moest dit zo snel mogelijk weten. Onze madame stelde zelf al vast dat ik de belofte niet waar kon maken dat ze veilig was. Nam mij hier niets in kwalijk, maar was bang. en vooral verdrietig: “Ik wil wel naar mijn mama, maar ik wil hier ook heel graag hier blijven…”, was haar uitleg. Verschrikkelijk en dan had ik nu nog maar één kind gehad die ik het had verteld…de rest moest nog komen….

(volgende week: een verdrietig einde van de cupcakemiddag…)


Terug naar de dagboeken