Terug naar de dagboeken

De mijlpaal...

Toegevoegd op : 5 augustus 2013 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Jaydens eerste verjaardag kondigde zich aan. Verjaardagen zijn in ons gezin belangrijk, vooral de eerste verjaardag. Jayden zou 1 jaar worden en ook voor hem wilde ik een onvergetelijke verjaardag organiseren. Ondanks dat het erg druk was rondom mijn nieuwe baan is me het gelukt. Het werd een fijne dag met mooie herinneringen.

De ochtend dat Jayden 1 jaar werd, was spannend en speciaal. De kids vonden het geweldig om hun pleegbroertje feestelijk te mogen wekken. De jarige wekken gebeurt met het hele gezin. We vallen de kamer binnen en we zingen er lustig op los voor de jarige; een echte overval dus. Jayden was blij verrast en kon glimlachend van oor tot oor met een open mond toekijken. Daarna naar beneden het cadeau uitpakken. Nu had hij met Sinterklaas ook al wel cadeaus gehad, en hadden daar ook wat grotere cadeaus bijgezeten. Maar dit was natuurlijk zijn eerste verjaardagscadeau…. en dat moest supreme zijn! Een loopfiets dus waar je ook een loopauto en step van kon maken. Die had ik weken tevoren zorgvuldig en met liefde uitgezocht. En dat koppie toen hij het zag, maar nog meer toen hij zijn eerste rondje door de kamer werd geduwd, zal ik nooit vergeten. Hij hoort er zo helemaal bij, hij is zo’n deel van ons gezin.

Ik kan me er bijna geen voorstelling van maken dat hij er ooit niet meer zal zijn. Toch besef ik dat dit kan gebeuren. Dat hoort bij pleegzorg. Ik merkte dat ik tot voor kort ook ergens nog een stukje veilige afstand voor mezelf inbouwde omdat ik het gevoel had dat ik mezelf moest beschermen. Het is onbeschrijfelijk wat je voelt als je hart zich opent voor een pleegkind dat bij je komt wonen. Bescherming dat is wat ik hem bovenal wil bieden. Kom maar bij mij lieverd, ik zal voor je zorgen, er voor je zijn, je beschermen, je troosten. Als je zo’n kleintje ziet en leert kennen en weet dat hij van jou afhankelijk is dan breekt je moederhart. Want het liefste gunde ik Jayden zijn eigen ouders en ik weet dat deze dat allebei echt wel zouden willen als de omstandigheden anders waren. Maar de omstandigheden zijn zo dat dit dus niet kan. Dus Anne en ik hebben die taak op ons genomen. Rondom zijn eerste verjaardag heb ik stil gestaan met een vriendin over dat stukje afstand dat ik nog had. Ze zei: “Laat het gaan meid. Als hij ooit weer terug gaat kun jij dat echt wel aan.”

En toen dacht ik: ja, dat kan ik. Want ik gun een kind zijn eigen ouders, hoe moeilijk ik het ook zal vinden om hem los te laten. En dus liet ik mijn laatste reserves overboord vallen. En dat was de laatste stap in het stukje hechting die Jayden en ik nodig hadden, zo bleek de weken erna. Na zijn verjaardag dus de tweede grote mijlpaal in zijn jonge leven…


Terug naar de dagboeken