Terug naar de dagboeken

De avonden zijn zwaar voor Tülay

Toegevoegd op : 11 maart 2015 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

Tülay is meisje van Turkse afkomst dat bij ons werd geplaatst. Geheime plaatsing met huiselijk geweld. Op zich settelt ze zich redelijk snel en overdag trekt ze het allemaal redelijk. Maar als de avond komt...

Dan werd Tülay verdrietig. Want Tülay kon niet slapen omdat ze zo moest denken. Ze maakte zich zorgen om haar moeder…en ook om haar vader. Maar het meest nog om haar broer en zusjes. En wanneer zou ze die weer zien? Het is toch wat als een meisje van 8 te maken krijgt met huiselijk geweld en wat een trauma als je uit huis geplaatst wordt en je alle controle verliest. En wat een zorgen in je hoofd voor zo’n klein meisje. Hoe konden we daar nu mee omgaan?

Uiteindelijk bleek de oplossing redelijk eenvoudig: een 'zorgenpotje’! Tülay kon schrijven en ik heb gewoon een potje neergezet en aangegeven dat haar zorgen begrijpelijk waren maar dat ze deze voor de nacht nog even in een potje mocht stoppen dat we dan dicht zouden draaien. De zorgen konden we voor het dicht draaien bespreken en dan konden we samen even kijken of we er iets op konden vinden of dat we het richting pleegzorg door zouden spelen. en aan het einde van zo’n (ja hoe zal ik het noemen) ‘interventie’ ging de pot dicht en was ze rustig.

Naar aanleiding van dit ‘zorgenpotje’ hebben we zo veel gesprekjes gehad. Ik kon haar vaak geruststellen. Ze wist niet wanneer ze haar broer en zusjes zou zien en doordat ze het opschreef konden we er over praten. En kon ik ook deze vraag doorspelen naar pleegzorg. Die regelde dan zo snel mogelijk een afspraak zodat Tülay weer een zorg minder had. Ook wist ze bijvoorbeeld niet dat papa vast zat bij de politie zodat hij mama niets kon doen. Door haar zorg over moeder te uiten kon ik aangeven dat de papa bij de politie moest wonen zodat hij met hen kon praten over wat er gebeurd was. De politie zou dan proberen om papa te gaan helpen zodat het op zou houden. Ook dat stelde haar gerust: mama kon niet geslagen worden en er werd met papa gepraat. Het maakte het verdriet niet minder… maar het nam wel wat zwaarte weg bij dat lieve meisje dat veel te veel ‘grote-mensen-dingen’ had gezien in haar leven. En het voelde goed om wat voor haar te kunnen betekenen. Ze is me in een korte periode gaan vertrouwen en vertelde me veel over de thuissituatie en hoe ze alles ervoer en wat er in haar leefde…

Dat dat shocking was…gaan jullie lezen in het volgende dagboekverhaal!


Terug naar de dagboeken