Terug naar de dagboeken

Afscheid nemen valt zwaar .....

Toegevoegd op : 28 januari 2016 in het dagboek van Pleegmoeder Babs

In de vorige blog kon je lezen dat onze pleegdochter Tulay de volgende dag weer terug naar haar ouderlijk huis moest. Ik bracht de kinderen allemaal naar school. De hele dag hing het naderende vertrek als een donkere wolk boven hen.

De avond ervoor hadden mijn Turkse buurvrouw en ik Tuul uitgelegd wat ze zou kunnen doen als het thuis uit de hand zou lopen. Tuul had namelijk huilend verteld dat ze daar zo bang voor was. Ik had toch het gevoel dat ze daar instructies voor mee moest krijgen. Technisch gezien bestond het uit: je niet bemoeien met ruzies, loopt het uit de hand bel dan 112 en vertel wie je bent, waar je woont en waar je je zorgen om maakt, dan komt de politie vanzelf langs. Maar natuurlijk gaf dat een hoop emoties. En alleen al als Tulay er aan dacht. werd ze zo bang dat we haar ook zeiden: lieverd, bel 112 en zeg niets, terwijl je de hoorn neerlegt…ook dan komen ze en weet niemand er van. Dat stelde haar gerust.

Eenmaal weer thuis waren er bleke gezichtjes van Tulay en Juul…. Toch probeerden, ze dapper als ze waren, het beste te maken van de laatste momenten. Even heerlijk samen spelen en kletsen en knuffelen. Ik had gelukkig snel nog een afscheidscadeautje kunnen regelen. De cd die ik altijd draai als de pleegkinderen bij ons gaan slapen (‘You can relax now’ van Shaina Noll) vond ze zo prettig dat we die als cadeautje meegaven. Dan kon ze nog eens aan ons denken.
Inmiddels had ik de pleegzorgwerker gesproken en die kon mij gelukkig vertellen dat vader nog vastzat en dat er dus geen directe dreiging was. De komende weken zou de hulpverlening intensief over de vloer komen en proberen moeder en kinderen te laten vluchten. De vraag was echter of moeder dit zou gaan doen. Wellicht zou het feit van de recente uithuisplaatsing haar nu wel over de drempel trekken? En zou ze daarmee kiezen voor haar veiligheid en die van de kinderen. Ik kon Tulay dus gelukkig ietwat geruststellen voordat ze wegging. En dat maakte het afscheid wat minder gespannen.

De voogd kwam….dit was HET afscheid…. Een traan en ook een lach…en Anne die nog net op tijd thuis was om haar een knuffel te geven en te zeggen dat ze de liefste was en dat hij haar zou missen. We brachten haar op Anne’s schouders naar de auto en wensten haar het beste. Juul en Boaz huilden wat. Jayden was nog te klein en hij bleef haar vrolijk uitzwaaien. Een dag later zou hij haar nog zoeken en naar haar vragen. Mijn hart brak…. Tuul was vrolijk dat ze naar huis mocht maar tegelijkertijd ook verdrietig. En ik ook. Ik hield mijn tranen en slikte ze weg. Ik wilde niet dat ze van mij overstuur zou raken. Nog een lach, nog een kus, nog een keer zwaaien….en ze was de hoek om. Uit ons leven….nooit uit ons hart lieve Tulay!!!

De weken erna waren zwaar en het duurde nog maanden voordat we ons in een nieuw pleegzorg ‘avontuur’ mochten storten. Een nieuw avontuur dat ons gezinsleven behoorlijk op de kop zette….daarover meer in het volgende dagboekverhaal….

Groeten van
Babs


Terug naar de dagboeken