Vast veel gedoe

Een collega vroeg me laatst of ik haar iets wilde vertellen over pleegzorg. Ze wilde wat uit de eerste hand horen om te kijken of het wat voor haar was. Uiteraard wilde ik dat doen, maar wat moest ik haar eigenlijk vertellen? Je hebt een kind in huis, tja, een kind dat in een ander gezin geboren is en een andere start in het leven heeft gemaakt dan je eigen kind. Wat ik vaak hoor, is dat het vast veel gedoe is, een pleegkind. ‘Ik zou het wel willen hoor, maar het lijkt me zo’n gedoe.’ Dat is dan de reden om zich verder niet meer te verdiepen in pleegzorg.

Ons pleegkind was bijna twee toen hij bij ons kwam wonen. Toen de pleegouders van het tijdelijke pleeggezin hem een knuffel en een kus gaven en wegreden moest hij ontzettend hard huilen. En ik van binnen ook. Weer een andere plek. Een andere kamer, andere mensen om je heen. Wat hij bij zich had paste makkelijk in twee weekendtassen; een doos met foto’s, wat speelgoed, kleren en een CD met zijn favoriete liedjes. Een handvol dingen die vertrouwd voelen in een nieuwe vreemde wereld.

In het begin kwam de pleegzorgwerker regelmatig even langs om ons te helpen en dingen uit te leggen. Hoe je de aandacht kunt verdelen tussen ons eigen kind – twee jaar ouder – en onze nieuweling. Waar je hem het meest mee helpt en waar niet mee. Veel structuur bieden was het devies. Mijn moeder begreep dat wel; rust, reinheid en regelmaat. Niks nieuws onder de zon.

Van die weekendtassen is nog maar weinig over. De foto’s, het CD-tje en de slaapzak waar hij als baby in geslapen heeft. Die heeft hij nog steeds. Toen de slaapzak te klein werd om in te slapen, werd het een soort cape. En nu is het zijn knuffel. ‘Als ik ooit begraven wordt, dan moet ie mee in de kist’, heeft hij wel eens gezegd. Zijn band met vroeger, zijn oorsprong, heel tastbaar op die manier. Is dat gedoe? Ik vind van niet.

Ik voel me heel rijk dat ik een steentje bij mag dragen aan de opbouw van een normaal leven. Een leven in een normaal gezin in plaats van in een instelling waar hij anders misschien terecht was gekomen. Dat ik mag zien hoe hij zich ontplooit van een voorzichtig en verlegen ventje naar een levendig jongetje dat midden in het leven staat. Dat ik mee mag maken hoe het contact met zijn eigen ouders zich ontwikkelt, dat afstand de liefde tussen ouder en kind niet in de weg staat.

Iedere verandering in het leven heeft gevolgen voor wat je kende en wat vertrouwd was. Maar het meeste gedoe heeft ons pleegkind zelf meegemaakt. Alles achter moeten laten en met twee weekendtassen opnieuw moeten beginnen. Ik geef het je te doen. Daarbij vallen de veranderingen in ons gezin helemaal in het niet. Niks gedoe!

Peter, pleegouder Youké

Pleegzorg Nederland zoekt supergewone pleegouders

Lees meer