Kinderwens

De veertig jaar al ruim gepasseerd en al vanaf jongs af aan, een hele diepe kinderwens hebben, dat is mijn verhaal. En zo zijn er velen, want kinderen neem je niet, die krijg je, dat is mijn idee. Jaren geleden, heb ik vele behandelingen ondergaan om mijn wens te realiseren. Helaas zonder enig resultaat. Drie jaar geleden ontmoette ik Koen, mijn wensvader. Weer zat ik heel dichtbij mijn ultieme wens. Maar ook deze keer kwam mijn wens helaas niet uit. Maar we waren wel een mooie ervaring rijker.

Een kind van een ander
En wat nog veel mooier was: het idee dat een kind per se van jezelf moet zijn was verdwenen. Misschien konden wij iets betekenen voor kinderen die tijdelijk niet bij hun eigen ouders kunnen wonen. Na een informatiebijeenkomst en een voorbereidingstraject werden mijn partner en ik pleegouder. Het zou wel lang duren voordat er bij ons een kind geplaatst zou worden, zei de pleegzorgorganisatie. De reden was ons voorkeursprofiel: een leeftijd tussen 0-4 jaar. Maar na drie weken stonden de eerste twee pleegkinderen al in ons appartement. Een broertje en zusje. 13 maanden en bijna 4 jaar oud. Totaal verwaarloosd en mishandeld. Het eerste weekend dachten we; waar zijn we aan begonnen….hoe gaan we dit doen! Je weet niet wat je overkomt. Het maakt dan niet uit of je beschikt over een grote dosis ervaring met kinderen of niet.

Crisisopvang doen of niet?
Dit is compleet anders en met niets te vergelijken. Je wordt geconfronteerd met je eigen grenzen. Verdriet maakt zich van je meester om wat de kinderen overkomen is. Een half jaar lang hebben zijn we pleegmoeders van ze geweest. Wat konden we ze veel leren, maar we moesten ook veel investeren. Normen en waarden, liefde, rust en regelmaat. Dat alles moesten we ze bijbrengen. En na een half jaar moesten weer afscheid nemen … want we deden crisis / kortdurende opvang. Het rouwproces waar we inkwamen, was iets wat we niet hadden zien aankomen. Het zijn kinderen, geen pakketjes die je wegdoet. Het deed pijn. Vragen als: ‘Moeten we dit nog wel blijven doen?’ kwamen bovendrijven. Doet het niet iedere keer teveel pijn? Kunnen we dit wel aan?
Deze vragen stelden we onszelf regelmatig. In een rustperiode kwamen we tot de conclusie, dat crisis/kortdurende opvang, niks voor ons was. Dat we dit alleen nog maar wilden, als het kind terug naar ouders zou gaan en niet naar een ander gezin.

Investeren, meebewegen en je inleven
En toen kwam er in die rustperiode, ongeveer drie maanden later, een telefoontje. De woorden: ‘Er ligt een tweeling van vier dagen oud in het ziekenhuis te wachten op een plekje’, sloegen in als een bom. Het voelde alsof ik weer heel dicht bij mijn kinderwens zat. De dagen dat er nog onzekerheid was, vier in totaal, duurden een eeuwigheid. Maar daarna kwamen de verlossende woorden: ‘Ja het gaat door.’
Bijna twee jaar geleden konden we de jongste van het stel uit het ziekenhuis halen. Een baby van nog geen 2000 gram. Met hun eigen moeder was er direct een klik en dat is ook altijd zo gebleven. De eerste tijd was een heel onzeker voor ons. Het perspectief lag op het weer terug naar huis gaan van de kinderen. Dat gehele traject sta je als pleegouders aan de zijlijn. Daar moet je wel tegen kunnen. Het is investeren, meebewegen en je inleven in de situatie. Je gaat je hechten aan de kinderen, wetende dat het misschien voor korte tijd zal zijn. Dat is een pijnlijk, moeilijk definieerbaar gevoel. Ons gevoel volgen, heeft ons goed gedaan. Vertrouwen hebben in waar jezelf mee bezig bent en weten dat dat goed is. De tweeling alle liefde geven en hun moeder er zoveel mogelijk bij betrekken dat was ons doel.

Drie mama’s
Na een half jaar was duidelijk, dat het perspectief voorlopig bij ons zou liggen. De tweeling is nu ruim negentien maanden oud. Moeder heeft ons eind vorig jaar gevraagd om het gezag over te nemen. Die procedure loopt nu. We zijn dus met drie mama’s, ook al wonen ze bij ons. Hun eigen mama hoort bij ons, ze is welkom en betrokken bij de tweeling. Wij doen de opvoeding. Wanneer ze kan, komt ze langs bij ons thuis. Ook de eigen familie van mama komt regelmatig langs. Dat is zo waardevol voor de kinderen. Pleegkinderen zijn absoluut geen eigen kinderen, maar we voelen zoveel liefde voor ze.

Gedicht
Er is een heel mooi gedicht van Khalil Gibran over kinderen. En daar staat precies ons motto in. Gelukkig zijn we niet gestopt met pleegzorg. Het zijn zeer waardevolle ervaringen die je als mens een heel rijk en liefdevol gevoel geven.

Suzanne

Kahlil Gibran
Je kinderen zijn je kinderen niet

Je kinderen zijn je kinderen niet.
Zij zijn de zonen en dochters van 's levens hunkering naar zichzelf.
Zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel ze bij je zijn, behoren ze je niet toe.
Je mag hen je liefde geven, maar niet je gedachten,
want zij hebben hun eigen gedachten.
Je mag hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen,
dat je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.
Je mag proberen gelijk hun te worden, maar tracht niet hen aan jou gelijk te maken.
Want het leven gaat niet terug,
noch blijft het dralen bij gisteren.