“Een hele andere Frankrijk”

Boos was hij. Vorig jaar waren we op vakantie naar Frankrijk geweest en dit jaar zouden we weer naar Frankrijk. Maar onderweg in de auto zag hij al snel: dit leek helemaal niet op wat hij zich kon herinneren, dit klopte niet. Dit was ‘een hele andere Frankrijk’, zoals hij het zelf verwoordde.

Inmiddels kan onze pleegzoon zo’n spannende periode vol onzekere wendingen al beter overbruggen. Toch zoekt hij nog steeds naar houvast. “Dus oma Paula zit nu in ons huis en zorgt voor de hamster en de plantjes. En als we terugkomen is oma Paula weer in haar eigen huis. Over drie weken zijn we dus weer terug?” Ja, over drie weken zijn we weer thuis.
Die behoefte aan zekerheid en structuur komt denk ik door de eerste twee jaren van zijn leven. Zeven keer was hij al verhuisd voordat hij bij ons kwam wonen. Zeven keer! En dan ben je nog niet eens twee jaar…. In het crisispleeggezin waar hij verbleef voordat hij bij ons kwam heeft hij zelfs twee keer gewoond. Daar kon hij helemaal geen touw meer aan vast knopen.

Auto rijden was heel eng. Dan begon hij hard te huilen. Want als je in een auto stapt is de kans groot dat je weer ergens naar toe wordt gebracht….
De eerste begeleiding van pleegzorg richtte zich dan ook op het bieden van structuur. Dagelijkse routines, eten aan tafel en niet soms op de bank, vertellen wat je gaat doen, ook als je gewoon even naar de keuken loopt. En later, toen hij naar de peuterspeelzaal ging, gebruikten we pictogrammen van de activiteiten voor die dag, die we doornamen aan het ontbijt.

Nu is onze pleegzoon bijna negen. Hij kan steeds meer verschillende en onzekere situaties aan zonder dat het eng voor hem wordt. Soms, als hij erg moe is of veel verschillende dingen heeft meegemaakt, komt hij er zelf niet goed uit. Dan maken we samen een schema en spreken we dat uitgebreid door. Dat helpt hem om weer een stapje verder te zetten.

Door de begeleiding van onze pleegzorgorganisatie weet ik nu dat onze pleegzoon een “hechtingsprobleem” heeft. Als je me dat zeven jaar geleden had verteld, dan had ik vermoedelijk met mijn handen in het haar gezeten. Wat kan ik daar als leek nu aan doen? Ik heb een bedrijfskundige achtergrond, ik ben geen hulpverlener of pedagoog. Of is het misschien wel goed dat ik dat toen niet wist? Zekerheid bieden en heel veel liefde geven, daarmee heeft hij veel in kunnen halen. En daarvoor hoef je niet deskundig te zijn, dat gaat vanzelf. Dat kan iedereen.

Pleegzorg Nederland zoekt supergewone pleegouders

Lees meer