December feestmaand!

Sinterklaas is net achter de rug en de kerstdagen komen eraan. Onze pleegzoon komt er goed vanaf met drie oma’s, een opa, zijn eigen vader en moeder en ons gezin waar de cadeautjes vandaan komen. Heerlijk verwend en de kerst moet nog komen.

Vragen of hij lief is geweest hoeft niet meer, hij weet nu hoe de vork in de steel zit met Sinterklaas. En ook maak je hem niet meer bang door te dreigen dat hij mee moet naar Spanje in de zak van Sinterklaas als hij stout is. En dat is maar goed ook, het lijkt me voor pleegkinderen een naar dreigement. Die hebben al een keer alles achter zich moeten laten en misschien zoals in ons geval meer dan één keer. En dan weer niet weten waar je heen gaat, mensen die je niet kent, ik moet er niet aan denken.

Onze pleegzorgorganisatie besteedt er veel aandacht aan dat het kind zo snel als dat kan duidelijkheid krijgt over waar hij aan toe is. Kan ik blijven of niet? Dat is niet altijd even makkelijk. Als er sprake is van een ondertoezichtstelling die jaarlijks verlengd moet worden door de kinderrechter leven alle betrokkenen in onzekerheid en het kind nog wel het meest. In ons geval was het na zo’n anderhalf of twee jaar duidelijk. Bureau Jeugdzorg kreeg de voogdij, de biologische ouders verloren het gezag. Als je ouder bent en je krijgt zoiets te horen van de rechter dan lijkt me dat verschrikkelijk. Alle grond onder je voeten wordt weggeslagen.

Als pleegouders hebben we altijd geprobeerd de biologische ouders met liefde en respect te benaderen. Zij blijven de ouders, ook al groeit hun kind in een andere omgeving op. De bezoekregelingen begonnen op neutraal terrein, op kantoor of in een speeltuin. Na een tijdje nam de frequentie toe en werden de bezoeken langer. Een belangrijk moment was dat zijn ouders ook bij ons thuis op bezoek mochten komen. Eerst vader en een tijdje later ook zijn moeder. Zijn kamer laten zien, de posters van Ajax, de medailles die hij al had verzameld. En nu komt hij ook bij hen thuis, mag hij onderdeel zijn van hun wereld. Je ziet het contact veranderen van een soort “opa en oma met cadeautjes”, die hij af en toe ziet, naar echt een warm contact met zijn ouders. Het bezoek hoeft ook niet meer zo spectaculair te zijn, gewoon samen boodschappen doen, koken en de afwas is eigenlijk al heel bijzonder. De gewone dingen in het leven zijn veel bijzonderder als je er anders naar kijkt.

Een nieuw evenwicht heeft zich hervonden. Een stabiele situatie in ons pleeggezin, een warme, veilige basis van waaruit hij groeit naar een goed contact met zijn ouders en de wereld kan verkennen. En misschien brengt hem dat ooit naar Spanje, maar dan wel als hij daar zelf voor kiest, als hij het zelf wil.

Pleegzorg Nederland zoekt supergewone pleegouders

Lees meer