Interview van de maand februari

'Door de ogen van een pleegbroer'

Ik hoorde Otto praten tijdens een panelavond, een avond tijdens het voorbereidingprogramma voor aspirant pleegouders. In het panel vertellen diverse betrokkenen over hun ervaringen met pleegzorg. Zo ook Otto, die in een gezin is opgegroeid dat zich jaren terug had aangemeld voor crisisopvang. Otto vertelde daar hoe het is om een pleegzusje te hebben. 'Ik vond het eerst heel bedreigend', zei Otto. 'De eerste 4 à 5 jaar heb ik haar wel laten merken dat ze er niet echt bij hoorde. Nu zie ik haar gewoon als mijn zus'. Benieuwd naar het hele verhaal, besloot ik Otto te bellen voor een interview. Als bijna afgestudeerde student SPW (Sociaal Pedagogisch Werk) werkte hij hier graag aan mee. Misschien zat er nog wel een extra studiepuntje in…

Nieuwsgierig

Tien jaar geleden kwam in het gezin Pelleboer in IJsselmuiden tijdelijk een meisje van zeven wonen. Een crisisplaatsing waar de andere kinderen van 15, 13 en 9 (Otto) jaar heel nieuwsgierig naar waren. De jongste van 2 jaar kreeg het allemaal niet zo mee. Otto weet nog dat hij die dag heel snel naar huis fietste om te kijken of ze er al was.
Na de eerste paar weken, die heel leuk en spannend waren, vroeg Otto aan zijn ouders wanneer zijn pleegzusje weer weg zou gaan. Hij vond het niet meer leuk. Ze was erg druk, vroeg veel aandacht, kon niet alleen spelen en was altijd het onderwerp van gesprek op verjaardagsfeestjes. Ook kreeg zij grotere cadeaus van opa en oma.

Moeite haar te accepteren

Ze bleef en Otto had grote moeite om haar te accepteren. Omdat zij niet tegen hem op kon, nam hij haar voortdurend in de maling en liet merken dat hij sterker was. Als zij op de schommel zat, wilde hij erop om er vervolgens niets meer mee te doen. Als hij moest afwassen, schakelde hij haar in om mee te helpen. Zijn ouders lieten het wat gaan en stimuleerden haar vooral om 'nee' te leren zeggen. Na verloop van tijd werd ze meer assertief o.a. door het volgen van een sociale vaardigheidstraining.

Natuurlijke gang van zaken

Terugkijkend op deze periode ziet Otto het als een natuurlijke gang van zaken. 'Je hebt een gezin met vaste mensen en gewoontes en daar komt opeens een vreemd iemand tussen. Die qua leeftijd ook nog het dichtste bij mij stond'. Daarbij kwam dat hij zelf gek op de aandacht was die hij vanaf dat moment minder kreeg. Ook had hij moeite met het feit dat ze na ongeveer een jaar 'papa en mama' ging zeggen tegen zijn ouders. 'Dat doe je niet!'
Het was een lastige periode maar hij kijkt er toch positief op terug. 'Als ik haar had gezien als een zielig meisje had ik nooit zo'n band met haar gekregen. Het was veel erger geweest als ik haar links had laten liggen. Nu heb ik haar gewoon behandeld als een gezinslid en ben niet vanuit medelijden met haar omgegaan'.

Bevoorrecht

Otto is nu 20 jaar, staat midden in het leven, is vol plannen en kijkt terug op een hele goede jeugd. 'Ik ben erg bevoorrecht en blij dat mijn ouders toen hebben besloten om een pleegkind op te nemen. Het heeft mijn leven verrijkt en daardoor staat het voor mij eigenlijk ook wel vast dat ik later zelf ook pleegkinderen op zal vangen. Dat doe je gewoon als je zo bevoorrecht bent als ik. Waarom zou ik niet wat inleveren van mijn rijkdom. En aan de andere kant, stel dat er in mijn leven dingen gebeuren waardoor mijn kinderen bij me weg moeten, dan vind ik het ook fijn wanneer zij ergens anders goed op kunnen groeien. Ik vind het tof dat ik een pleegbroer ben'.