Interview van de maand februari

"Crisisopvang, maar soms blijft een kind langer"

Het verrijkt je leven, zo'n stralend snoetje tegenover je. Wij zijn in gesprek met Ed (60 ) en Ans (51), inmiddels 13 jaar pleegouder en woonachtig in Amersfoort. Ed is procesoperator en Ans is moeder en huisvrouw. Zij is actief in allerlei organisaties als vrijwilligster, o.a. bij de Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen (NVP). Zij hebben vijf kinderen, de tweeling Carlo en Ewald (29), Kimberley (26), Ilona (24) en Miriam (15) en drie kleinkinderen.

Ans en Ed doen crisisopvang, maar soms blijft een kind langer. Ze hebben plek om drie kinderen op te vangen. Op dit moment wonen Laxmi (7 maanden) en Amir ( 3 jaar) bij hen. Laxmi is tijdelijk, Amir blijft langer bij hen. Tot vorige week woonde Michelle (3 jaar) ook nog bij hen. Zij is net naar een perspectiefbiedend gezin gegaan. Na een aantal jaren pleegkinderen in de puberleeftijd te hebben opgevangen, kiezen ze nu voor kleintjes. Hun dochter Miriam is intussen vijftien en heeft het recht op een eigen plek in het gezin zonder dat daar een vreemde puber tussendoor wandelt, vinden ze.

Wat waren jullie verwachtingen?

Ans en haar dochters wilden al lange tijd pleeggezin worden. 'Pas toen Ed er bij kwam en wij royaler gingen wonen, hebben we er weer over gepraat. Uiteindelijk hebben we de beslissing genomen ons aan te melden. Gelukkig hadden wij totaal geen verwachtingen. Wij zijn zelf een samengesteld gezin en hadden dus al ervaren dat het hebben van verwachtingen t.o.v. een ander alleen maar tegen kan vallen."

Raad je andere mensen pleegzorg aan?

"Aanraden zal ik het een ander niet snel, maar mensen die echt geïnteresseerd zijn, vertel ik uitgebreid over de leuke dingen. Hoe het je leven verrijkt, zo'n stralend snoetje tegenover je. Maar ik vertel ook over de verplichtingen die je als pleegouder hebt. Niet alleen ten opzichte van het kind, maar ook de hele heisa erom heen. Hiermee bedoel ik lastige of leuke ouders, pleegzorgwerkers en voogden die toch allemaal hun aandeel in de opvoeding van het kindje hebben. Aan de andere kant is het ook geweldig wanneer je beseft dat je door deze hulp niet alles alleen hoeft te doen", aldus Ans.

Hoe was de voorbereiding op het pleegouderschap?

"In een uitgebreid voortraject kregen we zelf steeds meer het besef waar we eigenlijk aan begonnen. Het is tenslotte een klus voor 24 uur per dag, 7 dagen in de week, 365 dagen per jaar. Een klus die ook nog eens je emoties op hol laat slaan, als er weer eens iets gebeurt. We raakten tijdens dit hele proces overtuigd van onze eigen motivatie. We konden toen nog de beslissing nemen om te stoppen of juist voor een andere vorm van opvang te kiezen dan we in eerste instantie gedaan hadden." Ans en Ed zijn er voorstander van dat beginnende pleegouders eerst starten met een vakantie - of een eenvoudige crisisplaatsing. Dan is er nog gelegenheid om te stoppen, zonder dat daardoor een kind doorgeplaatst moet worden wat eigenlijk had begrepen dat het altijd mocht blijven. Pleegouders hebben zo na de eerste plaatsing nog even tijd om na te denken wat er in hun gezin gebeurd is in die periode.

Wat is het leukste dat je in pleegzorg hebt meegemaakt?

"De spanning van het hele team rond de terugplaatsing van Amir. Hij was bij ons voor crisisopvang geplaatst. Dat was zeven maanden vechten om een ongeleid projectiel om te toveren tot een geleid projectiel met een hartje van goud. Na die intensieve periode vertrok hij naar een perspectiefbiedend gezin. Helaas ging het mis. Toen de voogd belde met de mededeling dat zij een klein probleempje had, wisten wij al hoe laat het was. In een eerder stadium hadden wij al aangegeven Amir langdurig in ons gezin op te willen vangen. Voor ons voelde het echt als zwangerschapsweken met een zware bevalling. Het team was zo enthousiast dat bij iedere twijfel van onze kant er weer iemand de tijd nam om met ons te overleggen. Toen we uiteindelijk het mannetje van net drie jaar door de tuin zagen wandelen, zijn er toch aardig wat traantjes gevloeid".

Hoe ziet een doorsnee dag eruit bij jou?

"Welke doorsnee dag bedoel je? Op dit moment zijn er maar twee pleegkinderen in ons gezin, wat de start van de dag eenvoudig maakt. Laxmi, de baby, wordt tussen 6 en 8 uur wakker en wil dan natuurlijk eerst eten. Valt dan vaak in de box nog even in slaap. Om 7 uur is Amir ook wakker en gaan we douchen en aankleden. Dan naar beneden voor het ontbijt. Op maandag en donderdag gaat Amir naar de speelzaal. Daar lopen wij met z'n drieën naar toe, drink ik even met de andere moeders een kop koffie en dan ga ik met Laxmi weer naar huis. Om kwart voor twaalf gaan we Amir weer halen en eten we samen een lunch. 's Middags komt er soms een vriendin en een andere keer puzzelen we of gaan we samen tekenen. Twee keer per week komt er hulp bij het poetsen, want tijd is er altijd te kort. Een keer per drie weken heeft Amir begeleid bezoek van zijn ouders bij Bureau Jeugdzorg in Utrecht; dat kost wel een dagdeel. Voor Laxmi geldt hetzelfde. Tel daarbij het telefonische overleg en de bezoeken van de pleegzorgwerker, dan kom je tot het besef dat daar het meeste tijd in gaat zitten. Vanaf vijf uur in de middag is het spitsuur. Er moet gekookt worden en de kinderen willen aandacht. Gelukkig is Ed vaak thuis en Miriam vindt het heerlijk om de baby in bad te doen. Eten doen we met z'n allen aan de grote tafel. Twee keer in de week eet Kimberley ook bij ons mee en draait dan ook gewoon haar taken. Een spelletje met Amir voor het slapen en dan naar bed. 's Avonds vaak nog een vergadering van één van de commissies waar ik in zit, nog even een glaasje wijn en om half twaalf gaat vaak letterlijk het licht uit.