Interview van de maand augustus

Pleegzorg voor een kind met een handicap

“Wat bent u eigenlijk van Giorgi” vraagt de voogd van de Raad voor de Kinderbescherming aan de jonge vrouw, die zich wil ontfermen over een pasgeboren baby.
De vrouw antwoordt: “Ik? Ik wil gewoon een moeder zijn voor deze baby, al is het dan maar voor even.” Even werd heel lang. Giorgi, een kind met Downsyndroom, woont inmiddels alweer zeven jaar in het pleeggezin van Marieke van de Weg (37).

Marieke van de Weg: “Elk kind heeft recht op beschuit met muisjes”

Marieke vertelt over de bijzondere manier waarop Giorgi in het gezin terecht is gekomen. Via een vriendin hoorde ze over een baby met het Downsyndroom, die niet lang daarvoor in het ziekenhuis was geboren en van wie de biologische ouders inmiddels afstand hadden gedaan. “Toen ik dat hoorde, brak mijn hart,” vertelt Marieke. “Elk kind heeft toch recht op beschuit met muisjes? Elk kind heeft er recht op dat men blij is dat hij geboren is!” Marieke en haar toenmalige man vonden dat ze iets moesten doen en zochten contact met de voogd van het jongetje. “Daarna volgde een lange weg, waarbij veel moest worden geregeld, maar uiteindelijk is het toch gelukt: we werden de trotse pleegouders van Giorgi!”

Ouders blijven ouders

“In ons geval is er geen sprake van contact met biologische ouders. Giorgi’s ouders hebben afstand gedaan en dat vind ik ontzettend jammer! Ik zou Giorgi zo graag kennis laten maken met zijn ouders. Laten zien waar hij vandaan komt. En aan hen laten zien hoe goed het met hem gaat, hoe trots ze op hem kunnen zijn. Als pleegouder mag je de ouders van je pleegkind nóóit zomaar afserveren. Wat je ook van hen weet en wat je ook van hen vindt. Het blijven de ouders. Door hen neer te zetten als ‘slecht’, kwets je je pleegkind daarmee indirect ook. Want: wie ben jij als je het kind bent van een slechte ouder?”

Waar begin je aan

“Wat in het begin tegenviel waren de reacties van familieleden. Waar begin je aan? Denk je die kinderen te helpen? Het is niet meer dan een druppel op de gloeiende plaat!
Tót het moment dat ze Giorgi zagen. Toen waren ze om,” aldus Marieke. “Giorgi is een lief en innemend ventje, dat snel alle aandacht naar zich toe trekt. Vooral dat laatste viel de andere kinderen in het gezin soms wel eens zwaar.” Marieke: “Mijn dochter Anne had vroeger vaak het gevoel dat alles om Giorgi draaide. Niet zozeer binnen het gezin, maar juist ook daarbuiten. Mensen vroegen vaak alleen hoe het met Giorgi ging en niet hoe het met de andere kinderen was.
Onze pleegzorgwerker heeft in die tijd veel aandacht aan Anne besteed. Dan gingen ze samen een eindje wandelen en kon Anne haar verhaal kwijt. Dat heeft ontzettend geholpen.” Marieke is blij met haar pleegzorgwerker. “We kunnen altijd bij haar terecht. Ook geeft ze praktische opvoedkundige tips.”
Marieke geeft aan, dat ze het ook wel eens lastig vindt als pleegouder niet álles zelf te kunnen doen zoals je wilt. Je hebt te maken met betrokken hulpverleners, zoals de pleegzorgwerker en gezinsvoogd. “Daar staat tegenover, dat ik het ook wel weer makkelijk vind dat er juist veel door of met behulp van hen geregeld wordt!”

Extra bijzonder

“Met Giorgi is het hier in huis een stuk drukker geworden. Dat kun je je wel voorstellen, met vier kinderen in huis,” lacht Marieke.
Want naast Giorgi heeft ze nog drie eigen kinderen: Anne van 13, Hidde van 8 en Bente van 4 jaar oud. “Ik heb altijd al een groot gezin gewild, van jongs af aan. Giorgi is voor mij.overigens gelijk aan de andere kinderen. In hou van alle vier net zoveel.
Het is wel extra bijzonder wanneer Giorgi iets bereikt, aangezien hij zich een stuk langzamer ontwikkelt dan de anderen. Hij blijft heel lang klein, een kleuter.
In de beginperiode voelde Marieke een extra verantwoordelijkheid naar Giorgi vanwege zijn handicap en achtergrond: “Ik vroeg me voortdurend af of ik het wel goed deed. Dan dacht ik: ik moet voor hem een veel betere moeder zijn, om het beste uit hem te kunnen halen. Als ik nu zie hoe hij zich de afgelopen jaren heeft ontwikkeld, ben ik gerust. Hij doet het goed.”
Ook Jeroen, de huidige partner van Marieke, geniet van zijn rol als ‘stief’pleegvader en is erg dol op al ‘zijn’ kinderen.

Nooit saai

“Hoe een doorsnee dag er bij ons uitziet?” Giorgi is om te beginnen de eerste die wakker wordt. Iedere dag weer, om half zeven. In het weekend is dat natuurlijk wel erg vroeg. “Giorgi, ga nog maar even terug je bed in!” zeg ik dan. En dat doet hij gelukkig ook meteen. Om een uurtje later weer net zo vrolijk aan de rand van je bed te staan, haha. Tijdens het wassen en aankleden komt hij met een uitgebreid verslag over hoe hij heeft geslapen en hoe hij zich voelt. Nee, het is nooit saai met Giorgi! Huishoudelijke taken vindt hij geweldig! Borden klaarzetten voor het eten? Helpen met de afwas? Kom maar op! Wanneer wij hem daar erkenning in geven – “Wat doe je dat goed!” – zie je hem helemaal groeien.

Knuffel van de klas

Overdag gaat Giorgi naar school. Hij begint in september in groep 2, op een Daltonschool. Waarom is gekozen voor een ‘gewone’ basisschool en niet voor speciaal onderwijs?
“Wat Giorgi altijd doet, is het kopiëren van het gedrag van andere kinderen,” legt Marieke uit. “We merken dat hij het op een gewone school beter doet.” Maar hoe zit dat met de andere kinderen op school? “Die vinden het gelukkig alleen maar leuk dat Giorgi er is. In het begin was hij de knuffel van de klas, maar nu vinden alle kinderen en ouders het heel gewoon dat hij meedraait. Een aantal ouders heeft ook uitgesproken dat zij het een verrijking voor hun kinderen vinden, een gehandicapt klasgenootje. Nou, je kan me niet blijer maken!
Zolang Giorgi leerbaar en gelukkig is op school en de school, hem kan bieden wat hij nodig heeft, blijft hij op deze school. Als aan deze criteria niet meer kan worden voldaan, gaat Giorgi naar het speciaal onderwijs.”

Sterk in je schoenen

“Ik ga het niet rooskleuriger omschrijven dan dat het is: soms kan het zorgen voor een gehandicapt kind zwaar zijn. Je moet sterk in je schoenen staan! En er rekening mee houden, dat alles in kleine stapjes gaat. Daarnaast moet je steeds consequent blijven.” Tegen Giorgi zeg ik herhaaldelijk, wanneer hij iets doet wat niet mag: “Nee Giorgi, niet doen!” of “Dat moet je eerst vragen!”
Het duurt bij hem veel langer voordat het kwartje valt en hij beseft dat iets dus niet mag. Als pleegouder moet je je verwachtingen daarover bij kunnen stellen. Maar je haalt er ook zoveel bevrediging uit. Ik geloof dat mijn enthousiasme over pleegzorg aanstekelijk is. Een vriendin van me zit nu in een voorbereidingstraject voor weekendpleegzorg!