Interview van de maand april

"De klik was er meteen"

Eerste plaatsing

We spreken met Jan( 40) en Trijntje ( 42). Zij wonen in de gemeente West-Stellingwerf in de provincie Friesland en zijn ruim twee jaar pleegouders van Esther, hun pleegdochter van 6 jaar. Waarschijnlijk zal zij lang bij haar pleegouders blijven wonen. Het is hun eerste plaatsing.
Jan is kinderverpleegkundige in een groot ziekenhuis en Trijntje werkt 15 uur per week als secretaresse. Zij hebben het zo geregeld met hun werk dat er altijd iemand thuis is als Esther thuiskomt uit school. Dat moet ook wel, want Esther heeft in haar leventje al heel wat meegemaakt en kan in eerste instantie maar moeilijk wennen aan nieuwe mensen om haar heen. "Maar als ze mensen eenmaal kent dan is het ook goed," vertelt Trijntje.

Net klaar met de voorbereiding

Jan en Trijntje zijn zeer gelukkig met de plaatsing van Esther in hun gezin. "We waren nog maar net klaar met de voorbereidingscursus en de gesprekken thuis toen al gevraagd werd of Esther bij ons zou passen." Esther is lange tijd erg ziek geweest en heeft veel in het ziekenhuis gelegen. Omdat Jan als kinderverpleegkunde veel ervaring heeft met zieke kinderen, vroeg pleegzorg hen of zij voor Esther wilden zorgen.
"We kwamen in het ziekenhuis, waar Esther op dat moment lag en we hadden gelijk een klik met haar. We hebben gemerkt dat dit ook wel heel belangrijk is. Die klik zorgt er voor dat het contact makkelijker loopt en je langzamerhand echt iets op kunt bouwen."

Pleegzorg heeft ons leven verrijkt

"Het heeft echt ons leven verrijkt," vertellen Jan en Trijntje in koor. Ze konden zelf geen kinderen krijgen en waren aanvankelijk op het spoor van adoptie gekomen. De pleegouders realiseerde zich al snel dat er in Nederland ook veel kinderen en gezinnen zijn die hulp kunnen gebruiken. Jan en Trijntje hebben de Stapcursus gevolgd, dit is een cursus voor aspirant pleegouders. Daar werden ze zich bewust dat je niet 'zo maar' pleegouders wordt om een pleegkind te helpen. Er komt heel wat bij kijken," vertelt Jan. We hebben contact met de moeder van Esther en komt er regelmatig een begeleider over de vloer om met ons te praten over de ontwikkeling van Esther en de omgang met haar moeder. Daarnaast is er nog een gezinsvoogd die medeverantwoordelijk is voor Esther." Trijntje voegt er aan toe dat dit allemaal in het belang is van Esther en daar willen ze graag aan meewerken.
De pleegouders zien nu wat ze de afgelopen twee jaar hebben opgebouwd met Esther. Ze merken dat Esther zich helemaal thuis voelt bij hen. "Daar doe je het allemaal voor," zegt Trijntje.
"Voorheen waren we met zijn tweeën en konden we onze eigen gang gaan. Esther heeft ons meer structuur gebracht. Het is niet niks dat er opeens een meisje van vierenhalf jaar bij je op de stoep staat met al heel wat levenslessen in haar rugzak."

Kennismaking was best heftig

Het eerste contact was best heftig. We hadden twee weken de tijd genomen om haar rustig te laten wennen aan ons. Ze lag toen nog in het ziekenhuis. Dat ging allemaal best goed, maar toen ze eenmaal bij ons thuis was, wilde ze hier in eerste instantie helemaal niet zijn. Ze was heel verdrietig en bijna ontroostbaar. Maar na een paar uur ging het beter. 's Avonds lag ze in haar bedje en viel ze als een blok in slaap. "Toen kwamen bij mij de spanningen er uit," vertelt Trijntje. "We hadden twee weken aaneen zo veel geregeld voor haar komst en toen ze er eenmaal was en ze in haar bed lag, was ik op. Maar na een goede nacht slaap was ik er weer."
"We hebben haar de ruimte geven om rustig te wennen aan ons. Dit verliep boven onze verwachting goed verder. De eerste keer dat ze haar armpjes om mij heen sloeg en in mijn oren fluisterde: Ik vind jou heel lief. Toen sprongen de tranen wel even in mijn ogen."
Jan voegt daaraan toe dat hij nog steeds geniet als hij samen met Esther dingen onderneemt en merkt dat ze dit leuk vindt en het er soms nog dagen over heeft.

Alle energie is het dubbel en dwars waard

Soms hebben Trijntje en Jan als pleegouders het idee hebt dat ze zich moeten verantwoorden naar anderen toe. Wanneer vertel je bijvoorbeeld wel dat Esther een pleegkind is en wanneer niet?
Ook merken ze soms aan Esther dat ze nog snel schrikt. Bijvoorbeeld wanneer je even je stem verheft. Dan blijkt wel hoeveel ze hierin nog te leren heeft. Namelijk het leren vertrouwen te hebben in mensen en dat ze, ondanks dat je soms even boos bent, weet dat ze als persoon toch heel lief is. "We zijn hard bezig haar dat te leren," zegt Jan, "en dat is een kwestie van een lange adem hebben."
"Alle energie die we in Esther steken is het dubbel en dwars waard, want we krijgen heel veel van haar terug. We zijn nu zelfs op het punt gekomen dat we tegen pleegzorg hebben gezegd dat we er klaar voor zijn nog een pleegkindje in ons gezin op te nemen. Dit hoeft van ons niet perse een kindje te zijn met een medische achtergrond." Al met al geven Jan en Trijntje aan dat pleegzorg hen de voldoening geeft die ze van te voren hadden gehoopt!