Nina's dagboek - Week 9 - 2010

1 maart 2010

Lief dagboek, lieve mensen,
Zwemparadijs...?

Het Medisch Kinderdagverblijf (MKD) waar Stan 4 dagen naar toe gaat is normaal gesproken gewoon open tijdens de schoolvakanties. Maar dit keer wordt de vakantie gebruikt om te verhuizen, ze gaan terug naar hun oude locatie die nu totaal gerenoveerd is. Voor de vakantie hebben alle kinderen, met een grote bus, een bezoekje gebracht aan het vernieuwde pand. Stan vond dit heel spannend. Toen ik hem die dag ophaalde vroeg ik hem hoe de nieuwe school eruit zag. Hij antwoordde: "Ja, vet mooie grjote, met kleurjen!"

Stan is dus een weekje vrij. Maandagochtend (en stiekem op meer momenten) bedacht ik me dat we nog veel te weinig met hem hebben gezwommen. Slechts 1x geef ik schaamtevol toe... Stan was doodsbang en bij elke spetter klampte hij zich aan me vast. Juist een reden om meer met hem te gaan zwemmen! Maar ik geef alweer schaamtevol toe dat ik helemaal geen waterrat ben en deze onderneming heb uitgesteld…me bewust van het feit dat kinderen & water een belangrijke en vaak ook erg plezierige combinatie is. Stan zal straks moeten leren zwemmen en hij heeft geen 'waterbasis' zoals de meeste kinderen wel hebben. Ik dus heel dapper met een hele echte moedertas vol zwemspullen naar het zwembad.
Stan gaf thuis al aan niet naar het zwembad te willen. Eenmaal daar was hij stil en keek met bange ogen om zich heen. Met een teen in het peuterbadje kneep hij mijn handen fijn en dwong me snel te gaan zitten en geen vin te verroeren. Stapje voor stapje probeerden we zijn angst te overwinnen. Na twee uur zwemparadijs wilde Stan niet meer naar huis, dansten we in het grote mensenbad (ook het golfslagbad!) en spetterden we elkaar zelfs nat! Hij straalde meer dan ooit toen we ons avontuur samen aan Daniel vertelden. Twee dagen later gingen we weer, nu samen met Daniel. Stan trok Daniel meteen mee het water in. Hij wilde zelfs samen van de glijbaan. Heel voorzichtig, maar toch zorgde de plons in het water voor spetters in zijn gezicht en dat werd hem toch even te veel. Hij sloot zich helemaal af, iets wat we een tijdje niet meer hadden gezien. Maar gelukkig kregen we hem snel weer 'uit zijn bubbel'.
Zwemangst voor een deel overwonnen! Yes, weer een megastap.

De rest van de vakantie was een feestje. We hebben o.a. de nieuwe auto opgehaald. Stan maakte indruk op de autoverkoper, die met zijn showroom vol glimmende volkswagens een ventje van bijna 4 hoorde zeggen: "Ik wil een Mitsubishi, heb jij die niet?"

Nu Stan sinds kort vier hele dagen naar het MKD gaat, voelde deze week vrij als een eerste echte schoolvakantie. En dus voelde ik me ook voor het eerst een hele echte moeder die van alles moest regelen om thuis te kunnen zijn. Maar het was een fijne week zo!
De komende week tellen we af: Stan wordt volgend weekend 4 jaar jong en hij kan niet wachten op zijn "verjassing!"