Nina's dagboek - Week 8 - 2010

22 februari 2010

Lief dagboek, lieve mensen,
Overleven...

De week begon met een behandelbespreking op het medisch kinderdagverblijf. Voor we naar de vergaderruimte gingen, zwaaiden Daniël en ik Stan gedag. Hij keek wat bedenkelijk en vroeg voor de 3e keer: "Jullie gaan even prjaten met de juffen, hè?" We antwoordden vrolijk: "Ja en jij gaat gezellig met juf Mandy mee! Tot vanmiddag!" In de vergaderruimte was het volle bak: de voogd, de pleegzorgwerkster, de speltherapeute, de mentor/juf van Stan, de ouderbegeleidster, de voorzitster en wij.
Een enorme groei sinds de dag dat hij bij ons kwam; dat moesten we allemaal niet vergeten. Maar ook zorg om o.a. zijn bepalende gedrag. Inge, de speltherapeute, kwam met goede en voor ons herkenbare voorbeelden, zoals winkeltje spelen tijdens haar observatie van Stan: Hij koos direct voor de rol als verkoper, want dan bepaalde hij wat er wel en niet in zijn winkeltje gebeurde. Inge wilde eerst even bellen of de winkel wel open was, maar Stan nam het over en belde haar wel zelf op. Voor Inge de winkel in mocht, moest Stan eerst veel handelingen verrichten en mocht Inge vooral niets inbrengen, alles moest op zijn voorwaarden. En dat herkennen we. Hij wil eigenlijk altijd de controle hebben en houden. We stelden met zijn allen vast dat Stan nog kwetsbaar is, zich nog vaak onveilig voelt, dat hij zorg nodig heeft en dat hij (nog) niet klaar is voor het gewone basisonderwijs.
Ik voelde die dag, dat mijn liefde voor hem alleen maar groter wordt en dat ik zo gigantisch trots op hem ben.

De volgende dag een ontmoeting met zijn zus Julia. Dat vond hij wel spannend. In de speelkamer bij pleegzorg wachtten we op Julia. En daar was ze: een stoer meisje met een sprekend gezichtje. Stan kreeg een kleur en ik zag hem wat ongemakkelijk bewegen en twijfelen. Ze gaven elkaar een handje en gingen daarna ieder hun eigen weg. Uiteindelijk vonden ze elkaar wel en werd het een gezellig en bijzonder bezoek. Op de terugweg was hij wel heel stil, dat was waarschijnlijk vermoeidheid. Het was ook zo spannend! Stan weet nog niet precies wat een zus is, maar hij vindt het wel stoer. We hebben een foto van hem en Julia in zijn MKD-schriftje geplakt en deze heeft hij vol trots aan zijn juffen laten zien: "Kijk, dit is mijn zus, ken jij hem niet?"

Het was een mooie, bijzondere en ook wel pittige week. Zo'n behandelbespreking drukte me toch weer met mijn neus op het feit dat onze stoere, grote, kleine Stan de eerste twee jaar van zijn leven heeft moeten overleven. En dat hij dat nu, na anderhalf jaar, ondanks alles wat veiliger, fijner en warmer is, nog steeds doet. Iets in hem is nog steeds zo alleen. Maar we zijn op de goede weg. Een hele mooie!