Nina's dagboek - Week 21 - 2010

24 mei 2010

Lief dagboek, lieve mensen,
Gewoon

Soms ben ik me heel bewust van de bijzondere situatie met Stan als onze pleegzoon. Maar soms ook helemaal niet. Er zijn periodes waarin alles gaat zoals het gaat, geen bijzonderheden, gewoon de dagen die voorbij gaan met elkaar en met de standaard dingen, zoals de vaatwasser uitruimen of brood kopen bij de bakker. Geen bezoeken of contact met pleegzorg. Stan die rustig is; geen terugval of opvallende groeispurt. Op die momenten vergeet ik het. Stan past dan zo bij ons en wij bij hem. Zo was dat ook de afgelopen week. Voor mij een drukke week qua werk, maar hier in huis was het rustig. Gewoon, gewoon.
Tot er een grote envelop door de brievenbus werd geduwd met letters die Bureau Jeugdzorg spelden. Bericht van de voogd met het verzoek de bijgesloten documenten te lezen en onze op- of aanmerkingen door te geven. Ik ging zitten en las een soort samenvatting van Stan zijn leven tot nu toe. We kennen de flarden van zijn geschiedenis, de vermoedens en de feiten. Ook nu las ik ze. En toen werd alles weer bijzonder. Toen werd Stan weer het jongetje dat de eerste 2,5 jaar van zijn leven veel ellende heeft moeten zien en voelen. Ik las de woorden weer. Ik las ook nieuwe details. Ik moest denken aan onze vrienden die al jaren pleegouders zijn. Voor de komst van Stan zeiden ze ons: "Probeer zoveel mogelijk te weten te komen over dat korte, maar wel zo heel belangrijke stuk geschiedenis. In dossiers staat niet altijd alles en het is zo goed om te weten wat het kind heeft meegemaakt. Dan kun je hem begrijpen."
Deze nieuwe details kwamen binnen, recht in mijn hart. Want wat hou ik van dat kind en wat had ik het hem al die ellende graag willen besparen.

Opeens was het weer bijzonder; ik, Daniel en Stan.
"En Marley en Pinda!", hoor ik Stan zeggen. Ja, die horen er ook bij voor Stan. Binnenkort komt er nog een kleine viervoeter bij. Toen ik Stan vroeg hoe we het babypoesje moeten gaan noemen, zei hij: "Lizzy, want zo heet mijn vriendinnetje op school."
Lizzy dus. Ik vertelde Stan dat Lizzy wel even zal moeten wennen aan haar nieuwe huis met al die andere mensen en dieren. "Dan zal ze best wel een beetje bang zijn." Stan stond meteen op om Marley en Pinda toe te spreken: "Lullie moeten wel lief zijn voor Lizzy, hoor! Anders is ze bang en dat is niet lief."
Toen ik Stan vroeg of hij zich nog kon herinneren toen hij bij ons kwam en moest wennen, zei hij: "Dat weet ik niet meer, dat is heel lang geleden."
Of hij het werkelijk niet meer weet, moeten we afwachten. En dat geldt ook voor de periode ervoor. Hij leeft op dit moment erg in het nu…en dat is heerlijk om te zien.

Lieve groet,
Nina van Veen