Nina's dagboek - Week 17 - 2010

26 april 2010

Lief dagboek, lieve mensen,
Woorden voor Stan

Stan is uit de TGV (Therapeutische GezinsVerpleging). Voor mijn gevoel een stap vooruit. Zijn ontwikkeling gaat goed en zijn we vanaf nu verbonden met de reguliere pleegzorg. Trots op het ventje, hij werd geboren en moest vechten. En hoe! Hij heeft gevochten. Wij ook. Vechten doen we nog steeds, maar de rust mag er nu ook zijn. Ja. Sorry. Ik voel zo'n nostalgische, emotionele bui met zo'n warm hart en groot besef. En waar ik me heel even gewoon aan overgeef.

Mijn lieve kleine mannetje,
Niets was zeker en alles onduidelijk. Je kwam ter wereld in de schaduw en hebt tweeënhalfjaar in die schaduw moeten leven. Je was, ondanks veel goede bedoelingen, alleen. Toen ik je voor het eerst zag, liep je naar me toe zonder me aan te kijken. Je sloeg je armpjes om mijn been en zei zachtjes 'mama'. Toen liep je weer weg. Je wist niet wat het woordje 'mama' betekende, behalve dat het iets met vrouwen te maken had; je zei het tegen elke jonge vrouw die je tegenkwam.
We mochten voor je gaan zorgen en zo namen we je op 4 oktober 2008 mee uit het tehuis. Er waren zoveel vraagtekens. Hoe lang zou je bij ons blijven? Zou jouw mama K zichzelf staande weten te houden? Wat ging er allemaal in je hoofd en hartje om? Wat was er allemaal met jou gebeurd? Zou jij ooit kunnen gaan genieten? Zorgeloos spelen? Lachen? En misschien de grootste vraag: zou jij je ooit kunnen gaan hechten aan iemand?
Het is nu 19 maanden later. We hebben samen een paar vraagtekens weten weg te knuffelen. We hebben nog een paar vraagtekens weten weg te vechten. Nog een paar weten weg te huilen, weg te zorgen, weg te delen, weg te wachten en nog veel meer vraagtekens weten weg te genieten. Je kan nu genieten, je kan spelen, je kan zeker lachen, je kan praten en ik zie dat je durft te vertrouwen op ons, al is het maar een beetje. Ik kan niet beschrijven hoe groot mijn hart wordt als ik naar je kijk. Hoeveel ik van je hou. Hoe trots ik op je ben. Hoe je levens verrijkt en hoeveel ik van je leer. En hoe ongelooflijk eigen je voelt. Je bent niet uit mij geboren, maar wel bij mij (bij ons) gegroeid. Om precies te zijn 13 cm en twee stralende ogen, meestal…
Ik hoop dat het donkerste plekje van de schaduw achter je ligt, maar we kunnen niet weten wat de toekomst met pijn, verdriet, herinneringen en feiten zal doen. Helaas, een aantal vraagtekens zijn niet meer weg te knuffelen.
Maar ik zie je groeien, sterker worden. Dank je wel, mooi mannetje…dat je me toelaat…elke dag een stukje.