Nina's dagboek - Week 48

23 november 2009

Lief dagboek, lieve mensen,
'Bubbel'...

Een mini-mens met al een heel eigen ik kwam van de ene op de andere dag in ons leven. Hij sprak nauwelijks en we merkten al snel de moeilijkheid goede keuzes te maken. "Wat bedoelde hij? Welke reactie zou nu goed zijn? Wat kan hij begrijpen? Verwachten we met deze vraag of opdracht teveel van hem? Waarom kijkt hij zo? Wat zou hij nu denken?" We kenden hem niet en hij ons niet.

Wat ons opviel was zijn eetgedrag. Hij at alles. Twee keer opscheppen kon, met gemak. Brood, aardappelen, rijst, pasta, groenten, vlees, kaas (welke soort dan ook!)… alles. Helemaal zelf en zonder te knoeien. In eerste instantie dachten we: "wel makkelijk, zo'n goede eter." Nu weten we beter. Hij paste zich aan. Inmiddels krijgen we met moeite een portie naar binnen, speelt hij onhandig met zijn bestek en heeft Italiaans eten zijn voorkeur. Heel gezond!

Netjes en schoon, dat was ook opvallend. Zodra er maar een druppel naast zijn glas viel, liet hij ons gespannen zien dat hij een doekje wilde. Dan droogde hij de tafel, de onderkant van het glas en ook de rand van het glas… hij was pas twee! Dingen moesten op dezelfde plek staan, zo vond hij zijn zekerheden. Huilen deed hij niet, pijn loste hij zelf op. Elke jonge vrouw noemde hij 'mama'. Hij wilde iedereen, ook vreemden, een kusje geven. Hij zou met iedereen meegaan. Er was niemand echt speciaal voor hem.

Hij was erg gevoelig voor 'fouten'. Zodra we hem, hoe rustig ook, uitlegden dat iets niet mocht, sloot hij zich af. Dissociatie. Met geen mogelijkheid kregen we hem dan uit zijn 'bubbel'. Zodra de wereld ietsje groter werd, leek hij erin te verdrinken. Bijvoorbeeld tijdens een wandeling met Marley. Ik herinner me die ene boswandeling nog goed. Midden op het pad stond Stan stil en keek met grote lege ogen in het niets. Marley stond bij hem te blaffen om de bal, maar Stan gaf geen reactie. Ook ik kreeg geen contact met hem. Ook niet toen ik hem optilde, hij hield zich slap. Een vrouw die voorbij liep, vroeg aan mij of het wel goed met hem ging. Dit waren de moeilijke momenten waarop ik hem niet meer los wilde laten… waarop ik hem wilde beloven dat het goed zou komen. Dat hij er mocht zijn en dat wij er waren. Maar we wisten toen nog niet hoe het jaar zou verlopen en of het allemaal wel goed zou komen.

Inmiddels zien we die 'bubbel' zelden meer. Hij heeft leren vertrouwen op zijn omgeving en ook op zichzelf. Dat is geweldig om te merken. Een overwinning van een kind is altijd fantastisch! Maar bij een pleegkind lijkt een overwinning voor twee te tellen. Zo'n moment had Daniel gisteren met Stan. Ze stonden samen in de lift en er stapte een vreemde vrouw binnen. Stan sloeg zijn armen om het been van Daniel, keek hem aan en zei: "ik bij jou."

Vriendelijke groet,
Nina van Veen