Nina's dagboek - Week 46

9 november 2009

Lief dagboek, lieve mensen,
Een kind weer kind laten zijn...

Het was op een dinsdag, dat weet ik nog. Achteraf voelt het gek; ik nam de telefoon op en daarmee begonnen Daniël en ik een heel ander leven. Een leven met Stan, op dat moment een jongetje van twee jaar met een bleek gezichtje en twee grote, lege, grijsblauwe ogen. Inmiddels zijn we dertien maanden verder. Het bleke gezichtje heeft twee rode wangen gekregen en in de grijsblauwe ogen lijken twee lichtjes te schitteren. En o ja, Stan is nu zes centimeter langer dan toen.

Kinderen krijgen is voor Daniël en mij een niet vanzelfsprekend wonder. Onze kinderwens was groot, werd groter, werd té groot en tenslotte werd het gelukkig reëel. Biologisch eigen kinderen opvoeden zit er voor ons niet in. Kinderen opvoeden gelukkig wel.

In eerste instantie bewandelden we de weg van adoptie, nog niets wetende van pleegzorg. Op deze weg voelden wij ons niet helemaal thuis. Onze wens was groot, maar de wens van een kind staat bij ons voorop. We leerden twee pleegouders kennen, die nu overigens geweldige vrienden zijn, waar we veel mee kunnen delen. Door hun ervaringen ontdekten we waarom pleegzorg meer bij ons past. Aan de ene kant zagen we bij adoptie een wachtlijst van ouders die heel hard een kind willen hebben. Aan de andere kant zagen we bij pleegzorg een wachtlijst van kinderen die heel hard ouders nodig hebben.

Wij voelden de ruimte om een opvoeding te delen met derden, want daar komt het bij pleegzorg wel op neer. Dit valt niet altijd mee, dat moet ik ook eerlijk toegeven. Afspraken, bezoeken van hulpverleners en ook biologische ouders horen erbij.

Met dat ene telefoontje, ruim een jaar geleden, werden Daniël en ik van de ene op de andere dag ouders. We hadden geen negen maanden om toe te groeien naar een klein, nog onbeschadigd kindje. Nee, op een zaterdagochtend had ik opeens een peuter van twee aan mijn hand, 24 uur per dag, erg beschadigd en met een hoop vragen. Vragen voor hem, vragen voor ons en heel veel vragen voor de toekomst. Het was geen gemakkelijk jaar. De jaren voor ons blijven met Stan een uitdaging. Maar geen spijt. Totaal geen spijt. Stan verrijkt ons leven.

Het lijkt me leuk mijn ervaringen met u te delen. Wij hebben zelf veel gehad aan de persoonlijke verhalen van andere pleegouders. Ik zal de komende tijd dieper ingaan op een dagelijks leven als pleegmoeder en wat en wie daarbij komt kijken en hoe het voelt als je een kind weer kind kunt laten zijn.

Vriendelijke groet,
Nina van Veen