Nina's dagboek - Week 2 - 2010

11 januari

Lief dagboek, lieve mensen,
Groei...

De ontwikkelingsachterstand van Stan werd geschat op 8 maanden toen hij 1,5 jaar geleden bij ons kwam. Om die reden kreeg hij een indicatie voor een MKD (medisch kinderdagverblijf). Wij vonden dat hij eerst al zijn energie nodig had om zich bij ons thuis te gaan voelen. Wennen aan elkaar. Als je van de ene op de andere dag geen enkele zekerheid meer hebt dan moet dat echt heel veel van je vragen.

Na 3 maanden aan elkaar wennen zijn we heel voorzichtig begonnen op het MKD. Stan kwam in een observatiegroep, maximaal 5 kinderen met 2 begeleiders. Een nieuwe groep en Stan was het eerste kindje. Dus alle rust en ruimte om ook daar weer proberen te wennen. Eerst 2 uurtjes, toen een dagdeel. Op het laatst 2 dagen in de week.
In deze observatiegroep werd gekeken naar zijn ontwikkelingsachterstand, de mogelijke oorzaken en mogelijkheden deze achterstand in te kunnen halen. Twee fantastisch lieve juffen hielpen hem groeien.

Na een half jaar kwam er een observatierapport. Nog wel achterstanden, maar ook veel ingehaald. Hoopvol, maar toch ook schrijnend… Alles is gebaseerd op angst. Hechtingstoornis door trauma.

Na de zomer kwam Stan in een nieuwe groep. De observatieperiode was voorbij en nu konden we beginnen aan het plan hem zo goed mogelijk te helpen ontwikkelen. Nu maximaal 10 kinderen in een groep met 4 begeleiders. Alweer een mooie groep mensen die in onze ogen met heel veel liefde en geduld Stan helpen groeien.

Heel eerlijk waren Daniel en ik niet zo heel enthousiast over een plaatsing op een MKD. Niet weer een groep 'bijzondere' kinderen met nieuwe mensen die dingen van hem vragen. Even niet. Even rust. Even niet op je tenen hoeven lopen. Even geen onveilige situaties. Maar we hebben hem zien groeien, al duurde het even.
En groeien doet hij nog steeds, ook letterlijk: 8 cm in de afgelopen 1,5 jaar.

Trots op dit mannetje!