Nina's dagboek - Week 11 - 2010

15 maart 2010

Lief dagboek, lieve mensen,
Twee mama's en twee papa's

Het is 7 uur 40 in de ochtend en Stan staat op ooghoogte voor me op de tafel. Ik kleed hem aan; in de winter beneden, omdat het boven zo koud is 's morgens. We kletsen wat na over zijn verjaardag. Deze meneer hier voor mij is nu 4 jaar jong! Wat ik nu nog niet weet, is dat hij straks iets tegen me zal zeggen waarmee hij me verrast, me raakt en laat weten dat er veel meer in zijn hoofd omgaat dan wij soms denken.
Hij ziet een van zijn verjaardagskaarten in de kast liggen en zegt met een paar ondeugende ogen: "Ik ga jou zo laten schrjikken hoorj, mama!"
Ik volg zijn ogen naar de kast en zie de kaart liggen. Ik weet dat er binnenin een afbeelding van een brandweerwagen staat, die zodra je de kaart opent, het meest oorpijnigende geluidje maakt ooit. "O echt? Nou, mama gaat gauw haar oren dicht doen, want mama vindt dat geluidje wel heel hard!" reageer ik zo gezellig mogelijk op dit vroege tijdstip.
En dan hoor ik hem vrolijk zeggen: "Maarj dan ga ik gauw met een andere mama!"
Ik ben nieuwsgierig, wat is hier zijn gedachtegang? Ik vraag speels: "Een andere mama?" "Ik heb twee mama's. Die ene is een beetje ziek, hè?"
"Ja, mama K is een beetje ziek, Stan."
"Dat is niet leuk."
"Nee, dat is niet leuk."
Ik bedenk opeens dat dit misschien wel een mooi moment is om over zijn vader te beginnen. Uiteindelijk zal dit binnenkort toch voor hem gaan spelen.
"Weet je, Stan? Je hebt eigenlijk ook twee papa's." "Hè? Twee papa's?"
"Ja, twee papa's. Mama K was vroeger, toen jij nog bij haar woonde, samen met een meneer. En die meneer is ook jouw papa. Alleen hebben we die nog niet gezien, die moeten we nog zoeken, want hij is heel ver weg."
Tsja…je hoopt maar dat je de dingen zo goed verwoord…?
"Die moet hierj blijven" zegt hij een beetje streng.
"Als we hem vinden gaan we hem gedag zeggen, vind je dat een goed idee?"
"Ja, dat is een goed ideetje, mama! (stilte…) Eerjst was ik erjgens anderjs, toch?" "Ja, eerst was je ergens anders."
"Toen kende ik jou niet, hè?"
"Nee, toen kende je mij nog niet."
En dan knijpt hij zijn oogjes dicht, glimlacht, slaat twee armpjes om mijn nek en zegt: "Fijn dat ik jou nou wel ken, hè mama?"