Nina's dagboek - Week 10 - 2010

8 maart 2010

Lief dagboek, lieve mensen,
Daarom... is hij nu hier

Als er een kind in je leven komt (ook al is hij het kind van iemand anders), hij je hart steelt en je strijdbaar maakt…dan raakt alles wat dit kind raakt ook jou. Hij is pas (bijna) vier en heeft nog geen weet van gevoelige feiten, zoals bloedbanden die een triest verhaal vertellen. Of dat zijn vertrouwen en geloof in de mensen om hem heen, in ons, straks op de proef zullen worden gesteld, als hij de feiten beseft.

We hebben het bericht gekregen dat het erg slecht gaat met Mama K. Zo slecht dat we niet weten of we haar ooit nog zullen zien. Een jonge vrouw die een oprechte liefde voelt voor haar kinderen, maar het leven zo moeilijk aankan. Vanaf het begin hadden wij contact met haar en was de vader van Stan uit beeld. Het is dan ook een heel dubbel gevoel om op eenzelfde dag het slechte nieuws over Stan zijn moeder te horen en een brief te krijgen van zijn (mogelijke) vader. Een brief met kwetsbare, dappere en eerlijke woorden van een man die niet trots is op zijn keuzes, heel hard aan zichzelf werkt en dankbaar is voor het feit dat zijn kinderen nu op een veilige plek zitten.
Het is nog niet zeker of dit de biologische vader van Stan is, maar de kans is wel groot. En we hopen dit ook. Juist omdat hij er eerlijk voor uitkomt niet voor Stan te kunnen zorgen. Hij geeft toe hem te hebben beschadigd. En hij laat ons weten er te willen zijn voor Stan als hij antwoorden wil op de 'waaromvragen'.

Bij het lezen van zijn woorden ging er van alles door me heen. Ik was opgelucht, maar kromp ineen bij de zinnen over de tijd waarin Stan aan zijn lot werd overgelaten. Enerzijds blij voor Stan, omdat zijn (hopelijk) vader zoveel toegeeft en niet blijft wegrennen voor zijn daden. Maar ook een triest gevoel…hoe naar moet het voelen als je ouders zulke stukmakende levens leiden, of in ieder geval hebben geleid, waardoor er in jou ook zoveel stuk gegaan is?

En dan als pleegouders maar hopen dat we veel goed zullen doen, waardoor hij sterk en positief denkend genoeg zal zijn straks…straks als alle puzzelstukjes voor hem op een plek vallen. Iedere keer denk ik te weten hoe het is om pleegmoeder te zijn. Maar telkens word ik overvallen door nieuwe gevoelens. Zo lag ik gisteravond met een bij in mijn buik wakker, omdat ik het waarschijnlijke beeld van mama K. in haar situatie nu niet uit mijn hoofd kreeg. Het is zijn moeder…
Even naar beneden om te plassen. Toen ik boven kwam zag ik Stan in het zachte licht van zijn nachtlampje heel ontspannen liggen met zijn knuffel in zijn handje. "Ja", dacht ik toen. "En daarom is hij nu hier. En dat is goed."