Nina's dagboek - Week 1 - 2010

4 januari

Lief dagboek, lieve mensen,
"Geen fijn gevoel..."

De feestdagen zijn weer voorbij. En de agenda draait alweer op volle toeren met o.a. een afspraak op het consultatiebureau.

Op kerstavond waren we samen met vrienden. Verschillende onderwerpen kwamen aan bod. Een van de onderwerpen was het consultatiebureau. Mijn vriendin toverde een boekje uit de kast met een prachtig overzicht van alle inentingen die haar kinderen tot nu toe hebben gehad. Daniel en ik hadden nog niet eerder stil gestaan bij de vraag of Stan alle inentingen wel heeft gehad. Het is bekend dat zijn moeder niet erg betrouwbaar was in het nakomen van afspraken, ook niet met het consultatiebureau. Er is ook geen boekje van Stan. Althans, niet bij ons en niet bij de voogd.

Opeens bekroop me een bezorgd gevoel. En tegelijkertijd ook een stom gevoel. Daar had ik toch al veel eerder werk van moeten maken? Ik ben zelfs al een keer op het consultatiebureau geweest. Ik heb daar zelfs vragen beantwoord met: "Nee, dat hebben wij niet, dat weten wij niet." Ik heb niet eens gevraagd om duidelijkheid. Ik heb het zelfs zo gelaten. Jeetje, wat ben ik stom.

Af en toe word je met de neus op de feiten gedrukt: een stukje van Stan kennen wij niet. Dat stukje leven is en blijft een raadsel. En dan heb ik het niet meer over de wel of niet nagekomen afspraken met een consultatiebureau.
Wat is daar gebeurd? Wat heeft hij gezien, gehoord, gevoeld…gemist?

Voor een tweede keer ging ik deze week met Stan naar de 'groeidokter'. En we zouden niet meer zeggen: "Nee, dat weten we niet." We zouden zeggen: "Dat weten we niet en we willen dit wel weten." Ook pleegmoeders beleven soms hysterische momenten van overbezorgde moedergevoelens. Het consultatiebureau had alles een jaar geleden al gecontroleerd, toen Stan bij ons kwam wonen…natuurlijk…eigenlijk heel logisch…hij heeft alle prikken gehad.

Wat voor een volgend hysterisch momentje zorgde, was het feit dat hij toe was aan zijn volgende prik. Die zag ik even niet aankomen. Ik vond hem het hele consult zo dapper! Hij gaf antwoord op alle vragen, gaf aan wat hij wel en niet wist, verraste me met zijn groei en hij gaf zich voor zijn doen dapper over aan de 'groeidokter'. Hoe gemeen is het dan om in een situatie van broos, maar groeiend vertrouwen, opeens een gemene naald in je arm te krijgen?! Elk kind huilt van pijn en ook van schrik. Maar bij Stan zagen de verpleegkundige en ik meer. Angst, zoveel angst en verlorenheid. Gelukkig liet hij zich troosten, maar wat kostte het moeite zijn vertrouwen weer terug te winnen. Inmiddels snapt hij dat het moest, dat het hem beter maakt. En kan hij zijn gevoel verwoorden: "De prjik is geen fijn gevoel, mama…"