Lotte's dag boek - Week 7

15 februari 2010

Lachen, eten en slapen

Tyrone, onze nieuwe baby, doet het goed. Het is een vriendelijk manneke met een prachtige lach. Hij herstelde gelukkig snel van zijn luchtwegproblemen en knapte zienderogen op. Hij is nu bijna twee weken bij ons en al erg gericht op mij.
De eerste dagen liepen we te klungelen met zijn voeding. We vermoeden dat hij nog voornamelijk borstvoeding kreeg, want bij elk hapje voedsel trok hij een snoet alsof hij zoiets nog nóóit had meegemaakt. Nu zijn we heel voorzichtig aan het proberen wat vaste dingen erin te krijgen, maar hij is geen heel snelle leerling.

Qua slapen doet hij het goed. De eerste nachten zijn natuurlijk altijd erg onrustig met een nieuw kindje; het is niet niks wat ze meemaken, dus dat ze van slag zijn, is logisch. Toch zijn wij wat slapen betreft streng. Deze 'slaap-strengheid' is ook met de jaren en door ervaring gegroeid. Slapen is nou net één van de weinige dingen die je zélf moet doen. Bovendien wordt alle ellende die zo'n kindje ervaart alleen maar groter als hij daarbij ook nog eens oververmoeid raakt. Dus..., hoe zielig ze soms ook zijn, het is écht beter om te slapen. Dat helpt meer dan blijven knuffelen, liedjes zingen of wiegen en wiegen en wiegen.

Vanaf de eerste nacht met een nieuw kindje hebben wij een 'systeempje' dat eigenlijk altijd werkt. We hebben een ritueel bij het naar bed brengen en daarbij wordt natuurlijk -als ze dat kunnen hebben en willen- ook geknuffeld. In elk geval gaat het vriendelijk, zachtjes en langzaam pratend, en glimlachend. Als ze dan in bed liggen, is het ook tijd om te slapen, maar...., dat doen ze natuurlijk niet meteen.
Vaak slaat de paniek toe en is het allemaal doodeng in een nieuw bed bij wildvreemde mensen. Echter, als je dan platgetroost wordt dóór die wildvreemde mensen, lig je daarna nog steeds in dat enge bed en komt de paniek opnieuw.
Ze gaan huilen. Roepen. Gillen.
Wij gaan dan na twee minuten weer naar ze toe om ze weer neer te leggen, zonder woorden, maar met een vriendelijke mimiek. Ter geruststelling. En dat rekken we elke keer met een minuut. Dus de keer daarna huilen ze drie minuten voor we naar ze toe gaan.
De eerste avond kan dat best lang duren, maar uiteindelijk vallen ze in slaap. En de volgende avond herkennen ze het al en duurt het vaak maar half zo lang. En met een paar dagen zit het ritme er al goed in.

Dus het gaat goed met Tyrone! Hij lacht, slaapt, eet en is gemoedelijk.
Nu alleen nog op zoek naar een kapper die me kan helpen met zijn kroeshaar, want dat zal ik nóóit leren.