Contact houden met de biologische familie

"Hallo pleegouders,
Contact houden met de biologische familie lijkt vaak onbegonnen werk. Het kind is niet voor niets uit huis geplaatst, dus moet daar maar liever geen contact mee hebben en zeker niet op bezoek gaan of erger nog, gaan logeren. Misschien hebt u dit wel eens gedacht. Of denkt u dit nu nog.
Ik moet zeggen dat ik dat in heel extreme situaties ook kan voorstellen, elke situatie is anders. Graag wil ik mijn ervaringen op dit gebied aan u doorgeven.

Zo'n 35 jaar geleden begonnen bij ons de eerste logees binnen te komen. Het waren kinderen uit een tehuis die wel 1x per drie weken een weekend naar een gezin mochten en in de vakanties ook. Hun ouders wilden hen niet permanent in een pleeggezin plaatsen.
Toen na enkele jaren bleek dat wij zelf geen kinderen zouden krijgen, kozen we voor langdurig pleeggezin. Dit had duidelijk onze voorkeur voorbij adoptie. In het tehuis zaten zoveel kinderen zonder ouders en wij wilden graag voor kinderen zorgen. Wij hebben bij elk kind dat bij ons woonde getracht het contact met de biologische familie zo goed mogelijk in stand te houden en waar nodig te stimuleren.

Wat het ons, hun biologische ouders en vooral de kinderen heeft opgeleverd? Eigenlijk kan ik dat niet invullen voor de anderen, maar wat ik zelf vind is dat het steeds heel goed was. Soms ontzettend moeilijk, maar meestal prettig. Eens per maand was de meest gangbare regel bij ons. Maar bij een baby van 8 maanden zijn we begonnen met eens per week. Bij verjaardagen, communiefeestjes e.d. probeerden we de mensen er altijd bij aanwezig te laten zijn.
Samen met onze eigen familie en de kinderen vonden dat heel gewoon. Onlangs is een van hen gehuwd en het was heerlijk weer met de hele familie van haar daar aanwezig te zijn.(ze was reeds lang uit huis).

We hebben een keer moeten besluiten om aan de biologische moeder te vragen of zij het a.u.b. wilde proberen na 18 jaar bij ons gewoond te hebben, want haar zoon zat hier zo ontzettend in de knel. Ze heeft het gedaan en het gaat nu goed met hem. Als ouders er steeds bij betrokken zijn gebleven, heel eerlijk op de hoogte gebracht van de problematiek kan het soms zo gaan en is het voor het kind zelf ook te doen.

De baby die 8 maanden was, heeft tot z'n 20 jaar bij ons gewoond. Hij heeft zijn weg nog niet echt gevonden maar gaat eens per maand een weekend naar zijn moeder en ook ongeveer zo vaak naar ons. We hebben met moeder ook nog goed contact en steun aan elkaar als we even niet weten hoe het met hem verder moet.

Veel zaken kunnen we terug koppelen naar erfelijke factoren en negatieven ervaringen maar ook weten we van veel dingen niet waardoor het gekomen is dat dit gedrag ontstaan is. Iedereen doet zijn best om de kinderen zo goed mogelijk te laten ontplooien en we hebben niet allemaal dezelfde capaciteiten. Dat hebben de kinderen ook kunnen ervaren omdat ze contact hadden. Het is geeft ons zeker een goed gevoel dat zij hun ouders en familie steeds gekend hebben en wij voelen er ons niet minder ouder door."

Elly