Een gezin is niet te plannen

In maart 2009 kwam ons eerste pleegkindje via crisisopvang bij ons wonen. In juli van dat jaar bleek ik zelf zwanger te zijn, een cadeautje. Iets dat we nooit meer verwacht hadden te krijgen.
Natuurlijk zetten we de crisisopvang voort. Echter in januari bleek dat onze pleegdochter een langdurig plaatsje nodig had. En wat doe je dan. Hoe het allemaal zou uitpakken was niet van te voren in te schatten. Maar omdat onze pleegdochter was geplaatst op het moment dat er in het gezin een broertje geboren werd, wilden we haar niet nogmaals zo'n ervaring laten meemaken. We zijn ervoor gegaan, en inderdaad hoe dichterbij de bevalling kwam, hoe onrustiger en vervelender ze werd. De angst om weer weg te moeten omdat er een baby kwam zat er bij haar goed in.
Inmiddels zijn we 3 maanden verder,en wat is er nu mooier dan 2 meiden die een zus aan elkaar mogen hebben om mee op te groeien. De rust is weergekeerd en alles loopt lekker. Onze gedachtes gaan alweer uit naar een eventueel volgende crisisplaatsing.
En voor alle mensen die twijfelen over pleegzorg: een gezin is niet te plannen. Maar je kunt het wel zelf vormgeven met een hele hoop liefde; iets wat helaas niet voor ieder kind vanzelfsprekend is.

Rachel