10 jaar crisisopvang

"In de afgelopen 10 jaar is er het nodige veranderd in de pleegzorg. De huidige aanpak komt professioneler over dan toen wij begonnen. Ook lijkt er minder tijdsdruk op de ketel bij het zoeken naar oplossingen, waardoor meer en beter geïnvesteerd kan worden in het zoeken naar oplossingen voor het kind en z'n omgeving.
Daarbij is onze ervaring dat de pleegouder serieuzer genomen wordt en zijn ervaringen meetellen bij het zoeken naar oplossingen. Dat was in het verleden wel anders, om verschillende oorzaken overigens. Het eerste contact met in ons geval meestal meisjes van een jaar of 15 is vaak het moeilijkst.

In aanwezigheid van de 'plaatser' praat het niet altijd even makkelijk tegenover wildvreemden waar je geacht wordt een tijdje te gaan wonen.Onze ervaring is dat ons huisdier (een hond) altijd een belangrijke rol speelt.
Meer dan eens brak hij het ijs! Als de 'plaatser' uiteindelijk vertrekt en de bagage naar de slaapkamer is gebracht is het vaak al makkelijker. Vooral ook omdat dan onze eigen kinderen meer in beeld komen in het contact met het pleegkind.

En telkens weer zijn we verbaasd over de snelheid waarmee de pleegkinderen zich een plaats weten te veroveren in ons gezin. Het afscheid nemen is altijd moeilijk en wordt ook steeds moeilijker. De oorzaak is waarschijnlijk dat gezien de leeftijd die onze eigen kinderen inmiddels bereikt hebben nagenoeg gelijk is aan de leeftijd van de pleegkinderen.
Daardoor nemen ze tegenwoordig een andere plaats in in ons gezin dan toen het leeftijdsverschil groter was. Onze kinderen (14,11 en 8) hebben bij een verzoek om opvang inspraak, immers één van hen moet hun kamer afstaan danwel delen met het eigen zusje en soms ook zijn de privé-omstandigheden van dien aard dat we soms nee moeten zeggen.

Crisisopvang wil niet altijd zeggen dat het crisis wordt in het pleeggezin, maar het betekent wel dat er vaak sprake is van een noodzakelijke time-out in de thuissituatie. In het begin waren we bang dat de kinderen die we op zouden gaan vangen allemaal 'moeilijke' kinderen zouden zijn, maar in de praktijk is daar nooit iets van gebleken. We hopen dat de kinderen in voor hen moeilijke momenten iets hebben gehad aan dat beperkte dat ze bij ons kregen. Bij de meeste opvangsituaties zijn er veel positieve momenten geweest, waar we met plezier aan terug kunnen denken.

Naast de vele serieuze momenten zijn er momenten van plezier en af en toe zelfs komische situaties geweest. We praten veel met de pleegkinderen, altijd als ze zelf aangeven dat te willen, soms na enige aandrang. Het gesprek tussen het pleeg- en eigen kind is vaak net zo belangrijk als het gesprek tussen pleegkind en -ouders. Met slechts een enkele pleegdochter en -zoon hebben we nog contact. We hebben er bewust voor gekozen dat initiatief aan hen te laten. Eén van de oorzaken zal ongetwijfeld zijn, dat ze zien dat hun plaats in ons gezin op het moment van opvang wel uniek was, maar bij hun eerste bezoek na de opvangperiode was hun plaats vaak al weer door een ander pleegkind ingenomen. Voor hen die twijfelen: naast alle informatie over dreigende problemen is deze ervaring misschien een hulpmiddel om tot besluitvorming te komen."

Helma Veenhuizen en Jan Plattje