Video Hometraining met pubers

"We zaten in een moeilijke situatie. Drie pubers van ongeveer dezelfde leeftijd en elk had zo zijn eigen problemen. Eén kind is verstandelijk gehandicapt, laten we hem Rien noemen. De tweede heeft gedragsproblemen, hem noemen we Kees. Beiden bezoeken ze het Bijzonder Onderwijs. De derde, Paul, gaat naar een gewone VBO school.
Nu even Paul. Regelmatig hadden we problemen en de mensen van de begeleiding stelden voor om via Video Hometraining eens te bekijken hoe het beter zou kunnen gaan. Vooral mijn man zag dat niet zitten. Je hebt je eigen privé leven en dan iemand die je steeds op de vingers staat te kijken, nee liever niet. Ook hadden wij het idee dat het dan nooit zou gaan als anders, omdat er een vreemde in huis liep met een camera.

Maar Stichting Jeugdzorg kwam nog eens praten en uitleg geven hoe men het zou aanpakken en we zouden het een keer proberen. De avondmaaltijd leek het meest geschikt omdat iedereen dan thuis was. Vooral Kees vond zichzelf erg interessant de eerste keer.
Er was afgesproken dat men ongeveer een kwartier per keer zou opnemen en als de situatie erg vervelend werd zou men stoppen. Enkele dagen nadien kwam de hometrainer dan de film tonen en bespreken. Met tussenpozen van ongeveer twee weken heeft men 6 keer opgenomen. Het vroeg erg veel energie van ons. De kinderen waren inderdaad anders dan normaal en zelf voelde je ook iets van ´doe ik het wel goed? Maar je wende er wel wat aan en de hometrainer was een erg aardige man die zich op de achtergrond hield maar zo af en toe toch eens een gezellige opmerking gaf.

Zoals ik al zei kwamen de hometrainer en onze vaste begeleider enkele dagen na de opname de film afdraaien en bespreken. Doodeng de eerste keer. Je zag jezelf wat geforceerd zitten doen. De film werd na enkele fragmenten gestopt en men gaf aan welke momenten opvielen.
Steeds werd benadrukt wat we goed deden. Dit vond ik eerst erg moeilijk omdat ik wilde horen wat we fout deden. Het ging immers niet goed? Toch bleek door hele kleine zaken op te merken dat je anders tegen dingen aan ging kijken.

Ook de taal die niet gesproken werd kon je zo goed zien. Je had soms het idee dat een kind er onverschillig bij zat, maar zo zag je een moment z´n ogen opslaan of een glimlach die je anders ontging. Vooral hoe we met elkaar omgingen was belangrijk, dat we er steeds iedereen bij betrokken enz.

Ik had niet gedacht dat je op deze manier zo goed zou kunnen zien waar de zwakke en sterke punten van ieder lagen. Omdat we veel tijd konden besteden aan het bekijken van de film en de mensen ook bereid waren diverse keren ´s avonds te komen, hebben we er echt veel aan gehad.
Natuurlijk was het een groot pluspunt dat onze Video hometrainer goed bekend was met problemen van moeilijke pubers. We konden alle zaken waar wij het moeilijk mee hadden onder de loep nemen. We waren het niet overal mee eens maar dachten er over na en voelden toch langzaamaan een verbetering optreden. Na die zes keer hebben we zelf gevraagd om te stoppen want ook de kinderen vonden het toen wel zat. De nabesprekingen vielen toen ook weg en ik moet zeggen dat ik die wel gemist heb.

Als slot wil ik nog opmerken dat de Maatschappelijk werkers van de instelling voor pleegzorg misschien wat meer geschoold zouden moeten zijn in de orthopedagogiek. Het is namelijk heel vaak zo dat pleegkinderen in de pubertijd erg veel problemen hebben en als pleegouders het zelf even niet weten zouden er deskundigen moeten zijn die hen een steun in de rug zijn."

Groetjes van Elly van Tilborg.